يادم مياد يك فولوكس قديمي داشتيم كه كنار درهايش جاي پا داشت
مي توانستي روي ان بايستي و به ماشين در حال حركت آويزان شوي و كلي كيف كني
وقتي آويزانش بودم فكر مي كردم ماشين هم با من دارد مي خندد، مثل يك موجود گنده ي مهربان بود

چقدر طراحي ان ماشين قديمي ها پر از عاطفه بود
انگار آن جاي پا را گذاشته بودند تا ماشين وسيله اي براي بازي بچه ها هم باشد...
خوب كه نگاه مي كنم مي بينم آدم هاي ان موقع هم مثل همان جاي پا يك جايي را در وجودشان داشتند كه براي كيف دادن به ديگران بود ...
اينطور بود تا اينكه حساب كتاب آمد وسط....
الان هم ماشين ها جاي پا ندارند و هم آدمها، از همه جايشان سر مي خوري و پخش مي شوي كف آسفالت.....