لوکیشن هایتان را روی پایین تر از میدان انقلاب تنطیم کنید و آب و هوا را روی آفتابی بدون باد یا ابر و ساعت را روی دوازده ظهر ست کنید...هر چه که هست من قرارست نیم ساعت تا یک ساعت اینجا علاف باشم ...بالاتر از میدان حر هستم ...

با مانتوی شاپرکیم و کفشای سفید مسیر را به سمت شمال جلو میروم و در گیر حساب کتابای بعدی و طمع های هجوم آورده به ذهنم از ترس قحطی های همیشگی این مملکت هستم که یکهو دیوارهای آجری و یک عالمه گل وسط میدانی بسیار تمیز می آید درآگاهیم...
دوتا بلوار منتهی به میدان همه پر از گل های تر و تازه و رنگین .... اصلا به اسم میدان فکر نمی کنم و فقط تابلوی گل فروشی معروفش از لای شاخ و برگ درختها من را می برد به آخرین باری که برای پر کردن معطللی یک تئاتر اینجا بودم....
وارد بهشت میشوم...نیم ساعت در بهشت خواهم ماند...از گل چیزی زیباتر هست؟...
وارد سالن گلخانه میشوم و حس می کنم تماما به اینجا تعلق دارم..همه چیز در حد اعلای تازگی ...گل ها یکی یکی سلام می کنند و قیمتهایشان را با پلاکارد های بزرگ به من یادآوری می کنن...و من در جواب تک تک شان می گویم :
"شما بی قیمتید عزیزدل....اما من مشتری نیستم...من پروانه ام ..."
ته همه ی سالن ها را که درمی آورم دوباره بر می گردم به میدان پر گل و اسم "لویی پاستور" همراه با یک آهان می آید توی حافظه ام می نشیند... و یاده دولت می افتم...هر جا که دولت باشد سرسبز و آباد و پر از گل است...مثل دولت لطفعلی خان زند که حتی در ناامنی های خودش هم امنیت و آبادانی می بخشید به هر کجا که پناه می گرفت.... مهم نیست حتی اگر لوکیشن خیلی پایین تر از میدان انقلاب یا حتی راه آهن یا حتی خیلی پایین تر از ته ران باشد...همینطور که از کنار دیوارهای آجری بلند و خانه هایی که معماری آنها را اصلا در این نقطه از شهر انتظار ندارم، می گذرم فکر می کنم:" کاش دولت بر همه ی کنج های ویران این ملک درست مثل کمی پایین تر از میدان انقلاب سایه می انداخت..."