ویرگول
ورودثبت نام
م.ا
م.اشكر كه نمي دانستيم در تاريكي و خفقان زندگي مي كنيم و لذت برديم از تمام آنچه كه بود و امكان داشت چون تنها يك ذهن پرشور و خوشحال مي تواند تغيير ايجاد كند
م.ا
م.ا
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

زندگی یعنی "دلم کجاست؟"

جواني نسل من دقيقا ميان اين دو نصوير بود كه پا به عرصه ي اجتماع و ارتباط گذاشت.

در هر چيز يك نگاهمان به تصوير سمت چپ و يك نگاهمان به تصوير سمت راست بود.

نمي دانستيم بالاخره رژ بزنيم يا نه؟!!!

بالاخره چادر سرمان بكنيم يا نه؟!!!

بالاخره بلند بپوشيم يا كوتاه ؟!!!

نمي دانستيم بالاخره اجتماعي و خوش مشرب باشيم يا سر سنگينو كم حرف ؟!!!

موهايمان را چه كنيم؟ بگذاريم زير روسري يا كمي تا قسمتي بيرون باشد؟!!!

بايد همزمان هم سنتي مي بوديمو هم مدرن...

هم خنده رو مي بوديم و هم اخمو...

هم خيلي سرو سنگين بوديمو هم توو دل برو...

الان همه چيز مثل روز روشن است اما آن موقع همه دو به شك بودند كه بالاخره كدام نگاه در كف جامعه پيروز مي شود!!!

خيلي مبهم بود چون اين موضوع به بلاب بلاب حرف زدن و شعار سر دادن ربط نداشت و اين انتخاب هاي مردم بود كه هويت واقعي شان را بر ملا مي كرد...

حالا به نتيجه ي اين ميدان كاري ندارم، بگذريم كه رژ و ماتيك گوي سبقت را از چادر و قبا ستاند و بالاخره اين وسط يك سري برنده و بازنده بجا ماندند...

اما فقط مي خواستم بگويم كه در چنين كشمكش هايي اصولا آدم برنده فقط يك سوال از خودش مي پرسد كه ربطي به هيچ طرف قضيه ندارد :

" بالاخره آن راهي را كه خودم دوست دارم را مي روم يا آن راهي كه ديگران مي گويند؟"

حالا فرق نمي كند كه كدام سمت ماجرا باشيد، مهم اين است كه ديگران در وسط تصميم هاي آدم حضور نداشته باشند....

متنزندگیجامعهانتخابخودشناسی
۵
۲
م.ا
م.ا
شكر كه نمي دانستيم در تاريكي و خفقان زندگي مي كنيم و لذت برديم از تمام آنچه كه بود و امكان داشت چون تنها يك ذهن پرشور و خوشحال مي تواند تغيير ايجاد كند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید