در ادامه چيزهاي نوراني اين چند وقت اخير بايد به ديدن كارتون شرك اشاره كنم.... يك هو وسط خط خطي هايم دانلودش كردم ... حس كردم آن زمان كه همه آنرا ديدند و خيلي پسنديدند من نگاهش نكردم ... علاقه اي نداشتم ... تازه ديروز متوجه شدم كه چقدر كارتون ساده اي بوده و حتي ايده هاي جادويي آن هم نپخته و اوليه است ...

متوجه شدم چون افسانه ها را با چيزهاي بي تربيتي قاطي كرده بودند دوست نداشتم نگاهش كنم ... اما حالا شايد آسان گيرتر شده باشم و بگويم خب اين چيزهاي بي تربيتي هم جزو زندگيست... شرك هم آدم نه ببخشيد غول زندگي بود... فيونا هم همه ي ما دخترها هستيم كه آن قسمت بودن در قلعه تاريك و اژدها هم براي بعضي هامان صدق مي كند ...

اما نكته اينجاست كه درست همان لحظه كه منتظريم شواليه ي قصه ها ما را با يك بوسه از خواب رمانتيك مان بيدار كند، با تكان هاي يك غول سبز بد هيبت از خواب بيدار مي شويم كه بدو بدو ما را در راهروهاي زندگي دنبال خودش مي كشد و البته گاهي هم از دست اژدها نجات مي دهد...بله زير نور آفتاب كه او را مشاهده مي كنيم مي فهميم كه درست است او يك غول سبز بد هيبت است و تمام آن آرزوها و روياهايمان نقش بر آب مي شود... با آن غول به راهمان ادامه مي دهيم چون انتخاب ديگري نداريم مگر يك خر... يك خر پر حرف...(غول در مقايسه با آن پادشاست)...

كم كم كه پيش مي رويم متوجه مي شويم آن غول بي آدابو ادب تنهاست و لايه لايه است، درست مثل پياز... و در انتهاي آن لايه ها يك چيزي شبيه مهرباني وجود دارد كه خيلي غيرقابل دسترس شده در طول سالها... اما وقتي نگاهمان مي كند، حس مي كنيم از ميان برق نگاهش به آن لايه ي محبت دسترسي داريم...بعد متوجه مي شويم كه هي مي خواهيم نگاهش كنيم و ديگر يك غول سبز زشت را نمي بينيم بلكه اينبار يك غول لايه لايه ي مهربان جلويمان ايستاده...حالا حس مي كنيم كه ديگر دلمان نمي خواهد به سفرهاي دور و دراز برويم و شواليه هاي مبهم و خوش برو رو و بزك كرده را پيدا كنيم... آنهايي كه خيلي مصنوعي اند...احساس مي كنيم بايد بمانيم. پيش كسي كه لايه لايه و حقيقي ست...اينجاست كه عاشق شرك، غول سبز مهربان مي شويم....