گفتن ادامه ي كلاس قراره صبحها تشكيل بشه و به جهنم كه شما نمي تونيد شركت كنين، درو بستنو رفتن.... همون دري كه شش ماه پيش باز شدنش نور اميدو تابونده بود توي زندگيش...
خلاصه دختر خسته و دلشكسته ي قصه ي ما موندو همون اتاق تاريك هميشگي... اولش دلش پر شد از كلي چيزاي بد و سياهي ... اما نگاه كه كرد ديد تنهاست و اين سياهي ها فقط اتاق خودشو تاريك تر مي كنه

ياد پارچه ي گل گليش افتاد كه با ذوق خريده بودش و از همون اول كار لباس سيندرلا رو توش ديده بود... پارچه رو برداشتو گرفت به تنش و چند دقيقه توي تاريكي ها براي خودش رقصيد
دو دوتا چهارتا كه كرد يادش افتاد كه از اولم فقط قرار بود خياطي ياد بگيره و خوشحال باشه نه اينكه واسه ي تنظيم ساعت كلاسا غصه بخوره و به دنيا بد و بيراه بگه و يه دلشكستگي ديگه بزاره روي دلشكستگي هاش
ولي در هر حال اطلاعاتش واسه ي دوختن لباس سيندرلا خيلي خيلي ناقص بود و نمي تونستم منتظره پري مهربون بمونه كه بياد براش معجزه كنه ... اما گلاي پارچه بدجوري بهش چشمك مي زدن ... يه شمع روشن كردو قيچيِ بنفششو برداشت و در حاليكه در چشماش برق خرابكاري موج مي زد، دونسته و ندونسته پارچه رو بريد و بعد وصله كردن چند قسمتِ اشتباهي برش خورده و پنهون كردنشون لاي چين چيناي پارچه، بالاخره پازل لباسو تكميل كردو دوخت

همينكه داشت تو تنهايي براي خودش آواز مي خوندو همزمان به مخترع دكمه قابلمه اي چند تا فحش و ناسزا مي گفت و كج و كوله مي دوختشون، يهو متوجه دو تا چشم مهربون شد كه از لاي در سرشو كرده داخلو نگاهش مي كنه و مي گه:
"اومدم بپرسم دوست داريد ادامه ي كلاستونو چه زماني برگزار كنيم ؟؟؟"
نتيجه اخلاقي١ : دلشكستگي خيلي چيزه رمانتيكو قشنگينه اما واسه ي آدم نون و آب نميشه
نتيجه اخلاقي٢: هيچ وقت منتظر هيچ آموزشي نمون، خودت شروع كن