
گاهی کلمات، آینهی تمامنمایِ آن چیزی هستند که دیدهایم و زندگی کرده ایم. این دو دوبیتی، از نگاه من به دو دوران و دو حالوهوا؛ یکی در گذرِ تاریخ و دیگری در مسیرِ پرپیچوخمِ زندگیِ خودم است
غزلِ آخر هم، داستانِ زندگی است؛ همانقدر واقعی و همانقدر اصل. امیدوارم این کلمات که از عمقِ دلم جاری شده، به جانِتان بنشیند
پیش انقلاب
به تاریخِ پس از آن رحمتِ عالم، نظر کن
که در باطنِ این قوم، صدق و صفایی نبود
به ظاهر مُسلم و، اما در آن، مهر و وفایی نبود
عدالت، دوستی، در این جهان، جایگاهی نبود
پس انقلاب
چشمی گشودیم از خرد، آنجا که غفلت بود و بس
عدلِ مسلمانانِ ظاهر، حیله و نیرنگ بود
آزادیخواهیِ مردم، چون نغمهای در چنگ بود
در آن میان، با مدعی، این ملت در جنگ بود
غزل زندگی ام
روزی نانی بگرفت و به راهِی رفت
در شرع، چو راهی به ضرورت، واجبِ امر رفت
کلِّ عامش بِه ز ورکی به نظر میآمد
زان ورکش با نشاطی به رهِ کار رفت
در شب و روز، همه اندیشهاش این معنا بود
همین اندیشه در او ماند و یک سالِ دگر رفت
رأی مردم، همه، کارش بود را آسان
با سختیهای زمان نیز به صبر رفت
به طور مستمر داشت رهِ خویش به پیش
لیک چون ماه، پشتِ غباری ز ابر رفت
افتاد در آن مشکل و در دستِمردمی
از یدِ مشکلات سرانجام بهدر رفت
در جامعه چون بود بُعدِ لاحق در میان
ز دید و رأیِ او لاحق از آن جمع بهدر نمی رفت
قرار خواهد گرفت در رهِ عشقِ دو گیتی
محمدامین به تمنّای رخِ یار، رفت
محمدامین به تمنّای رخِ یار، رفت