در زمانهای که آغاز و پایانی نداشت، مردی بود که یار نداشت. در شبی که ستاره نداشت، خوابی دید که تعبیر نداشت. دلبری دید که دل نداشت. هوشی که داشت، از سر پرید. برخاست غذایی خورد که نمک نداشت.
مرد با اسبی که رمق نداشت، زین و برگی برداشت که اثر نداشت. کمانی به دوش انداخت که زه نداشت. خنجری به دست گرفت که تیغه نداشت. به راهی گام نهاد که جاده نداشت و به شهری رفت که دروازه نداشت.
مردمانی در آنجا بودند که نفس نداشتند. با او جنگیدند حال آنکه سپر نداشت. اسیر شد اما غم نداشت. زندانهایی دید که همه ویران بود و یکی سقف نداشت... مرد به همان زندانی افتاد که سقف نداشت. در آنجا به مردی برخورد که تن نداشت. پندی به وی داد که ثمر نداشت. گریهها کرد ولی اشکی نداشت.
سالها گذشت که ماه نداشت. پیر شد، اما عصا نداشت. رازها داشت، اما نیاز نداشت. آب داشت، اما دهان نداشت. فکر فرار داشت، اما جان نداشت. فکری کرد که نظیر نداشت. طنابی بافت که سر نداشت. ز دیواری که آجر نداشت طنابی را که سر نداشت انداخت بر زمینی که بن نداشت. پیروز گشت اما شاد نبود چرا که عاشق بود اما یار نداشت. دل داده بود، اما دل نداشت. به جوی آبی رسید که نمی هم نداشت. اما از آن هیچ آن قدر خورد که سر برنداشت. کوهی را فتح کرد که قله نداشت.
به خانه بازگشت اما امیدی نداشت. پس به خوابی رفت که رویا نداشت...
*هیچانه شیوهای در داستاننویسی است که برخلاف ظاهرش که بیشتر به زبانبازی و سرگرم کردن مشغول است در محتوای خود به ترسیم شرایطی میپردازد که از آن میتوان به شرایطِ هیچاهیچ تعبیر کرد: دنیایی نیازمند و بهشدت فقیر. زندههایی مرده و اشیایی غیر کارآمد، بود و نبودِ دنیای ترسیم شده در این نوع روایت یا قصه است.