دو بار «چهل قانون عشق»، با ده سال فاصله
ده سال پیش اولین بار این کتاب رو خوندم. بچههام کوچیک بودن و من وسط شببیداریها و کارهای تمامنشدنی، نمیتونستم حالوهوای «الا» رو بفهمم. برام فقط یه داستان بود.
هفتهی پیش دوباره خوندمش، و این بار کتاب یه جور دیگه با من حرف زد. تقریباً هر کلمهاش رو حس کردم. وقتی دختر الا از مادرش میپرسه تو از عشق چی میدونی، نفسم گرفت. انگار داشتم خودم رو توی آینه میدیدم: همون روزمرگی، همون خدمتکردن تمامقد به بقیه، و گمشدن آروم خودم وسطش.
نمیدونم کی و کجا خودم رو جا گذاشتم. فقط میدونم یه کورسویی تو دلم روشن شد و آروم گفت: «هنوز دیر نیست.»
نمیخوام ادعای بزرگی کنم. فقط میخوام برای خودم هم یه گوشهای بسازم و از چیزی که دوست دارم، یعنی کتاب، شروع کنم. اینجا اون گوشهست.
اگه تو هم زنی هستی که سالها برای بقیه زندگی کردی، این کتاب رو بخون. شاید مثل من، بعد از یه مدت دوباره برگردی سراغش و ببینی چقدر عوض شدی شدی.