نام شعر: «شبی در فراق»
شبی افتادهام تنها، میان گریههای تلخ
دلم گمگشته در راهت، ز خود کردم هزاران سلخ
نه مه پیدا، نه خورشیدی، نه روز و روشنی مانده
فقط یاد تو میسوزد، در این دل، همچو آتش دلق
کجا رفتی که بعد از تو، نه خندیدم، نه جان دارم
جهان بیتو چو زندان است، و من زندانی بی حلق
نمیدانی، چه دردم هست، نمیپرسی، نمیآیی
ندارم جز غم عشقت، نه امیدی، نه بازآلق
اگر روزی دلم پژمرد، بگو با باد دفنم کن
که خاکم هم نخواهد زیست ، اگر بی تو شود مطلق
که خاکم هم نخواهد زیست، اگر بیتو شود مطلق