ایستاده در حرکت

هر بار که سوار ماشین می‌شوم، انگار جهان کوچک‌تر می‌شود. هوا خفه است، بویش تند و سنگین؛ ترکیبی از بنزین، آهن و چیزی که شبیه دل‌زدگی‌ست. هنوز ماشین راه نیفتاده، اما معده‌ام سنگین می‌شود، مثل این‌که همه‌ی هوا در گلویم گیر کرده باشد.

دیگران حرف می‌زنند، می‌خندند، با راننده شوخی می‌کنند، اما من ساکت می‌مانم. پنجره را کمی پایین می‌کشم، شاید هوای بیرون آرامم کند، اما بوی خیابان هم فرقی ندارد — همه‌چیز بو می‌دهد، از ماشین تا آدم‌ها، تا خودم.

کسی نمی‌فهمد این حالت چه‌قدر واقعی‌ست. می‌گویند: «ذهنته، حساس نشو.» اما من می‌دانم این درد فقط جسمی نیست. انگار چیزی درونم با حرکت ماشین به‌هم می‌ریزد، چیزی در عمق معده‌ام که از جابه‌جایی می‌ترسد. شاید من از رفتن می‌ترسم، از دور شدن، از مسیرهایی که نمی‌دانم به کجا ختم می‌شوند.

دنده‌عقب همیشه برایم سخت‌تر است. صدای کوتاهش، مثل فشردن زخمی قدیمی در درونم است. عقب رفتن یعنی نگاه کردن به پشت‌سر، یعنی برگشتن به چیزهایی که باید رهایشان می‌کردم. نمی‌دانم چرا، اما هر بار که ماشین دنده‌عقب می‌گیرد، حس می‌کنم دارم به درون خودم برمی‌گردم، جایی که پر از بوی کهنگی و سکوت است.

بوی ماشین، بوی نبودن است. بوی صندلی‌هایی که آدم‌های زیادی رویشان نشسته‌اند و رفته‌اند، بوی سفرهایی که نیمه‌کاره مانده‌اند. گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید این بوی تند، بوی خودِ زندگی باشد — زندگی‌ای که مدام در حرکت است و من، تنها کسی‌ام که تاب این حرکت را ندارم.

چند بار وسط راه از راننده خواسته‌ام نگه دارد. پیاده شده‌ام، روی خاک نشسته‌ام، نفس کشیده‌ام، و عجیب این‌که در سکون، تهوعم آرام گرفته. انگار بدنم فقط وقتی آرام است که زمین زیر پایم ثابت باشد، نه در چرخ‌های بی‌قرار و بوی بسته‌ی ماشین.

یک شب در مسیر برگشت، باران آرام می‌بارید. چراغ‌های خیابان یکی‌یکی در شیشه‌های خیس حل می‌شدند. صدای برف‌پاک‌کن، مثل تپش دلی خسته، در گوشم می‌پیچید. نگاهم را از پنجره برنداشتم. احساس می‌کردم هر قطره‌ی باران، اشک کسی‌ست که نتوانسته گریه کند. شاید اشک من.

بعضی وقت‌ها به خودم می‌گویم شاید من برای ماندن ساخته شده‌ام، نه برای رفتن. شاید روح من از حرکت می‌ترسد، از تغییر، از مقصدهایی که ته‌شان خالی‌ست. هر بار که ماشین می‌ایستد، انگار از یک خواب سنگین بیرون می‌آیم؛ اما خواب هنوز در بدنم مانده. تهوعم هم.

وقتی بالاخره به مقصد می‌رسم، همه با عجله پیاده می‌شوند، حرف می‌زنند، می‌خندند. من آخر از همه بیرون می‌آیم. هوای تازه سرد است، و روی لب‌هایم مزه‌ی بنزین مانده.

بوی ماشین هنوز روی لباس‌هایم هست، مثل بوی خاطره‌ای که نمی‌خواهد برود. با هر نفسی که می‌کشم، حس می‌کنم دوباره دارم عقب می‌روم — به درون خودم، به گذشته، به جایی که هنوز تهوع، تنها زبانِ بدنم برای گفتنِ اندوهم است.

شاید زندگی هم همین باشد: یک حرکت بی‌پایان بین جلو رفتن و عقب برگشتن. و من، میان این دو، همیشه در نقطه‌ای می‌مانم که نه می‌روم، نه می‌مانم — ف

قط دلم به هم می‌خورد.