ظهر روز جمعه 28 اسفند 88 با کلی نشاط و خیلی التماس دعا و هماهنگی و باروبندی ساک و چمدان ، تامین هزینه سفر به صورت اقساط به سمت اصفهان از خانه فرار کردیمان ، هنگام غروب از شانس بد روزگار و سفر خوش ماندگار در شهر مورچه خورت با ماشینی تصادف کردیم همزمان، الحمدالله به شکرانه صدقه آسیب ندیدیم خودمان، ولی در اثر ترمز شدید و برخورد با ماشین جلویی مان ،شیشه ماشین و دماغش شکسته شد چون یادم رفته بود صدقه ماشین را هم کنار بزاریمان،بعد از کروکی و تعیین خسارت و جریمه ماشین ،مقصر هم شناخته شدیمان ، هردو طرف چندساعتی درپاسگاه شاهین شهر نگه داشتند ، در واقع ما نگهبان وسایل بودیم و خر به کولمان ، خلاصه آن شب حسابی قفل کرده بودیم . به یاد بیتی از هادی رنجی افتادم ، به ناامیدی مرو امید اینجاست فزونتر از عدد قفلها کلید اینجاست . با کلید تدبیر و امید خود را به خوابگاه دانشجویان خوراسگان رساندیمان . صبح روز بعد ماشین برای عمل جراحی دماغ روانه شد ما هم پیاده به سمت منار جنبان ، در هنگام بازگشت سری زدیم به سی و سه پل که آن هم از خساست آبی نداشت که تابی بخشد به مهمان، ما هم خسته و تشنه و گرسنه و پریشان رفتیم به باغ پرندگان ، می خواستیم فیلمبرداری کنیم از صحنه آبی خاطراتمان ، اما در اثر ضربه ی تصادف دوربین هم آسیب دیده بود ، به ناچار عکسی گرفتیم که شخصی ناشناس عبور کرد از کنارمان ، گفت این جا منطقه ممنوعه است عزیزان ، ماهم زنگ زدیم به پسر عمویمان که می خواهیم بیاییم سری بزنیم در جواب گفت زن و بچه ام رفته اند لرستان ، هوا خیلی خوب بود قشنگ اما هوای ابری و غمگینی بود دلمان ، خلاصه هرکه زجرش بیشتر اجرش بیشتر ، به ناچار تدبیری اندیشیدیم تا کلیدمان هم گم نشده است برگردیم به شهرمان با دست خالی و بدون سوغات اصفهان .