
در هوای ابری روم ، پسر خسته از یک روز کاری به پیشخوان کافه تکیه داده بود .
چشم به بیرون دوخته و افکار آن زیبا روی را در سر میپروراند .
گویی که از حالا تمام کلید هایش را به او داده .
زنگوله به صدا درآمد و حضور گرم کسی را اطلاع داد .
پسر لبخند زد .
« خوش آمدی استلا. »
« ممنون اتوره. »
دختر نفسی کشید و کتش را درآورد . باران از پس قدم های او شروع شده بود .
« همون همیشگی؟ »
« آره. »
اتوره ویتاله به آشپزخانه رفت تا تنها سفارشی را که به خاطرش این شیفت را گرفته بود آماده کند .
استلا به او خیره شد و بازدمش را در آن هوای سرد بیرون داد .
به صدای ساعت گوش سپرد و اجازه داد تمام لحظات روزش ، در حرکات بینقص آن مرد حل شود .
اتوره برگشت ؛ با لیوانی پر شده از قهوه مخلوط با شیر .
روبهرویش نشست ، استلا ماگ را برداشت و دستانش را دورش حلقه کرد .
« مثل همیشه ساکتی. »
« روانشناس ها بیشتر گوش میدن. »
پسر ناخودآگاه لبخند زد.
چشم هایشان به هم دوخته شد و برای لحظاتی در ذهن هم زندگی کردند .
اتوره در صندلی جابهجا شد و دستمالی را از جیبش بیرون کشید .
« اینو دیروز کنار پنجره جا گذاشته بودی. »
استلا دستمال را گرفت ؛ چندی بهش خیره ماند و در آخر گفت :
« باید خوشحال باشم؟ »
« اگر اهل سیسیل باشی. »
پسر دستش را در مو های قهوهای اش فرو برد و به جلو خم شد ؛ در چشمان آبی استلا به دنبال چیزی میگشت.
نمیدانست که چطور حرف دلش را به دختری که سال ها با او دوست بوده بگوید.
اما استلا یک روانشناس بود، او معمولا حرف های ناگفته را میخواند.
مثل همین حالا ، که تنها فاصلهشان یک اینچ بود.
« میدونی ، تو... »
پسر لبخند زد.
« تو اولین فکری هستی که اول صبح به سرم میاد و آخرین فکری هستی که هر شب باهاش میخوابم. »
فاصله شکسته شد.