ویرگول
ورودثبت نام
لیلی جان
لیلی جان
لیلی جان
لیلی جان
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

ما دقیقا چی میبینیم؟

امروز صبح حدودای ساعت ۶ بود که رفتم کنار دریا تا طلوع خورشید رو ببینم نمیدونم چرا دیدن طلوع رو بیشتر از غروب دوست دارم شاید به خاطر اینه که طلوع حس شروع شدن داره و غروب حس تموم شدن.

اسکله شلوغ بود ،شلوغ تر از همیشه ،اطراف ساحل توی شن ها خیلی ها مشغول مراقبه بودن چندنفری ورزش میکردن ،چند دختر و پسرم یه گوشه توی اغوش هم منتظر طلوع بودن اما پشت همه این تصویرها یک پسر جوون رو دیدم که لباس نارنجی و معروف کارمندهای شهرداری رو پوشیده بود و همینطور که به دریا زل زده بود یک لبخند زیبا و بیخیال داشت.

یک لبخند که نمیتونست به خاطر شروع کار هرروزه اش توی این گرما باشه،لبخندی که نمیتونست از سر استحضاء باشه یا از روی اینکه خوش به حال این جماعت و بد به حال من .

شاید لبخندش برای من این معنا رو داشت که من الان از همه شما بیشتر و واقعی تر زندگی میکنم نه به خاطر اینکه یک پاکبانم چون من خودم رو و موقعیتم رو قبول کردم از لباسم خجالتی ندارم و میام اینجا طلوع ر نگاه میکنم و بعد میرم دنبال کارم اما شماهاهمه الان در فکر عکس صبحونه و جواب خاله و عمه دادن و فکر لباسی که واسه عصر میخواین بپوشین و..... هستین.

توی این خیالات بودم که یکهو یک مرد شصت ساله حدودا اومد کنار پسرک و دستش رو گرفت و گذاشت روی دسته جارو و چند بار به چپ و راست حرکت داد بعدم گفت:کسی اینورا نمیاد نگران نباش من هواتو دارم فقط گوشت به من باشه که اگر کسی اومد بهت بگم کیه،تو فقط جارو رو چپ و راست بکش روی زمین من خودم از پشت سرت میام و جارو میکنم .

پسر آروم راه افتادو پیرمرد دستش رو گرفت رو تا جاده اسفالت کنار ساحل برد و جارو رو داد دستش خودش هم پشت سرش و هردو شروع کردن به جارو کردن

خش خش خش

ویادم افتاد که چقدر خوب میشد اگه همه اینقدر معرفت داشتن توی زندگی و هوای همدیگه رو داشتن البته که اینجانب چندروزپیش متوجه شدم اصلا معرفت ندارم و ای کاش که داشتم.

۷
۲
لیلی جان
لیلی جان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید