سال کنکور که بودم شب و روزم شده بود دانشگاه پزشکی قبول بشم ،چقدر استرس داشتم شبهایی که نخوابیدم و تا صبح فکر میکردم ،چقدر سخت درس خوندم ،کتاب تست پشت کتاب تست از این کلاس به اون کلاس ،ریاضی ،زیست،شیمی ???
چشمام چنددرجه ضعیف تر شد و بالاخره پزشکی قبول شدم و هفت سال شب تا صبح دوباره درس خوندم دررو روی همه بستم گفتم باید تخصص بگیرم دو سال هم تخصص گرفتم و یه روزی دیدم من موندم و یه مدرک تخصص توی دستم شروع کردم توی بیمارستان کار کردن ،شب نخوابی ،استرس بیماری بیمارهام ،مرگشون ،ناامیدی ها و ....
بالاخره تمام تلاشم رو کردم که یه خونه کوچیک بخرم و ماشینم رو که یه پراید قدیمی بود عوض کردم بعد دیدم چهل سالم شده و باید ازدواج کنم و حالا کسی رو میخواستم که به من و موقعیت اجتماعیم بخوره و در نهایت توی همکارام یه دختر شاد و شیطون رو انتخاب کردم که شاید حال من افسرده رو بتونه بهتر کنه .
اوایل واقعا برام مثل مسکن بود فقط کنار اون آروم بودم و رها میشدم از این خود خودآزار اما...
به هفت سال نکشید که من و گذاشت و رفت ،آخه من فقط بلد بودم کار کنم فقط یاد گرفته بودم دلسوز بیمارام باشم ،من کجا یاد گرفته بودم ناز دلبر کشیدن چطوریه،یا کجای زندگیم کسی برام تولد گرفته بود که بدونم چه لذتی میده بهم و...
باز خودم رو غرق کار کردم با این تفاوت که حالا یه پسر شش ساله هم داشتم که نمیدونستم باید باهاش چیکار کنم و در نهایت در سن ۵۵ سالگی وقتی که پسرم هم تصمیم گرفت برای همیشه از ایران بره ،توی یه شب سرد زمستونی وقتی که تموم شهر توی یه خواب عمیق بودن من......
چشمام رو باز کردم و دیدم ساعت سه صبحه ،رفتم آشپزخونه ،یک لیوان آب خوردم و به تصویرخودم توی آیینه زل زدم ،وای خدا شکرت
هنوز نوزده سالم بود و امسال کنکور داشتم ،تا صبح فکر کردم و صبح سر میز صبحانه پدر و مادرم دو بوسیدم و یه مقدار لباس و وسایلم رو برداشتم و با پولی که توی کارت پس انداز کرده بودم رفتم برای ساختن اون زندگی که دوست داشتم .
اینو بهش میگن دنیای موازی یعنی زندگی در چند تصمیمی که میتونستیم داشته باشیم
حالا اگه بخواین من تا ابد براتون این آدم رو توی زندگی های مختلف میچرخونم تا بالاخره اون زندگی که دلش میخواد رو پیداکنه .
