ای کاش.......

ساعت نزدیک ۲ صبح بود ،یک ساعتی بودکه منتظر مسافر بودم .

فرداشب تولد مادرم بود و دلم میخواست یک هدیه خوب براش بگیرم واسه همینم اومده بودم تا با ماشین رفیقم که توی اسنپ بود کار کنم و تا الان که ساعت ۲ بود فقط ۴ تا مسافر داشتم و ۷ صبحم باید ماشینو پس میدادم.

از رادیو میخوند و منم باهاش دم گرفته بودم

اگر یه روز بری سفر بری ز پیشم بی خبر

دود سیگار و این آهنگ داشت دوباره منو یاد لیلی می انداخت ،تنها دختری که حاضر بودم حتی جونمم براش بدم اما اون محلم نمیداد .

آره خب من کجا و اون کجا

اون واسه تولدش ماشین هدیه میگیره لباسای رنگی و خوشگل ،واسه هرلباسش یه رنگ رژ و یه جوراب و یه کل سر خوشگل داره اونوقت من کل کمدم سه تا کاپشن و چهارتا شلوار و دوجفت کفشه اونم هنوز نصف قسطش مونده.

اشک توی چشمام جمع شد اینقدر دلم براش تنگ شده بود که دلم میخواست سرم رو بکوبم به دیوار و به کل این دنیا فحش بدم که یکهو گوشیم آلارم داد.

مقصد فرودگاه امام بود

با یه حساب سرانگشتی پول کادو رو جور شده دیدم و سریع قبول کردم و راه افتادم.

وقتی رسیدم یک خانم و آقای مسن بودن با یه پسر خیلی قدبلند و خوشتیپ که به زور و البته کلی خنده و شوخی روی صندلی جلو نشست.

تور راه متوجه شدم پسره دانشجو و داره میره کانادا و تک پسره خانواده است.

مادرش یک ریز بهش سفارش میکردو پسره هم هردفعه میگفت چشم چشم مادرجان چشم عزیزم.

بارآخر پدره گفت:میبینی آقا ما چه داستانی داریم یکی نیست بگه آخه پسرجان من برات چی کم گذاشتم که داری میری اون سر دنیا و من و این زن بیچاره رو خون به دل میکنی.

رو ب پسره گفتم:شازده میخوای بری اونجا چیکار؟دنبال کاری؟یا فقط درس میخونی؟

قبل پسره پدرش گفت :خونه ماشین کار همه چی

آخه من که تو دنیا کس رو غیر این پسر و مادرش ندارم

زیر لب گفتم:خوش به حالت

گفت:نه بابا اونطورا هم که فکر میکنی نیست

مادرش بغضش ترکید و گفت:والا من حاضر بودم بچم هرشب بیاد خونه پیشم باشه اما هیچی نداشته باشم

بالاخره رسیدیم و موقع رفتنشون دلم هری ریخت.

ایشالا زود میری و برمیگردی، شماره مو که داری بهم زنگ بزن خودم پدرومادرت رو بیارم باهم بیایم استقبالت.

دست دادو رفتن.

چنددقیقه ای نگاش کردم و نمیدونم چرا زدم زیر گریه و دوباره تا آلارم بعدی نشستم همونجا و اشک ریختم .

تا حدود ساعت ۶ و خورده آخرین مسافرم زدم و داشتم برمیگشتم سمت خونه دوستم که باخبر شدم هواپیمایی که اون پسره رو باخودش برده بود سقوط کرده بود و تموم مسافراش از بین رفته بودن.

توی این چندسال دیگه سمت فرودگاه امام نرفتم چون دلش رو نداشتم فکر اینکه اون پسر دیگه هیچ وقت تو آغوش پدرومادرش برنگشت ،فکر جای خالیش تو خونه ای که کسی غیر از اون دلیل خنده اش نبود ،فکر اون همه چیزایی که مادرش براش آماده کرده بود و سفارش میکرد که زودتر از چمدون بیرون بیاره و فکر همه اون مسافرا یک لحظه هم منو شبیه قبل نکرد.

خواستم بگم بعضی وقتا خیلی چیزا تکرار نمیشه قدر و قیمت آدم ها و لحظه ها رو بدونیم که ممکنه هرگز تکرار نشه.