چشمامو میبندم. قلبم درد میکنه. حس میکنم مغزم از کار افتاده. ذهنم خاموش شده و در انتهای تاریکی، تصویر محوی از تو رو میبینم.
قلبم از نبودنت درد میکنه و من هیچ کاری نمیتونم انجام بدم. هیچ کاری.
قطرههای اشک از چشمام جاری میشه و شاید این، تنها کاریه که میتونم انجام بدم تا شاید آتیشی که از نبودن تو افتاده به جونم، کم بشه.
نبودن تو ذرهذره داره جونمو میگیره و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.
دیگه قوی نیستم. دیگه احساس زیبایی نمیکنم. دیگه نمیخندم.
چون تو نیستی که بگی: «خندههات شیشهی عمر منه.»
تو نیستی و این نبودنت هر روز بیشتر از قبل داره منو نابود میکنه.
من دیگه جونی برام نمونده. تو که رفتی، همهشو با خودت بردی.
دیگه حتی آهنگایی که گوش میدادم، آرومم نمیکنه. بیشتر آتیش قلبمو شعلهور میکنه.
محراب من، سیاهی چشمانت تا انتهای قلبم نفوذ کرده و اکنون بهغیر از پرواز، چیز دیگری را خواستار نیستم.
و تو، آخرین ذوق من در زندگی بودی و بعد از تو، بهغیر از خاکستر و موهای سپید، چیزی نمانده.