به نام خالق جفا
باری دیگر، قلم سیاه لابهلای انگشتانم قرار گرفته است. برایت از وداع مینویسم؛ از کوچههای خاکی و خلوت غم، از خاطراتی که تفنگ بهدست ایستادهاند و بیوقفه شلیک میکنند. برایت از شبهای بدون ستاره، آسمان بدون ماه، از قلبی که سنگ شده، مینویسم.
قصه عشق، گرچه قصه ترنج نباشد، اما قصه بیستون است. زندگی، اگر آنچه که میخواستیم نبود، کموبیش داغی بر قلب نهاد.
پشت دست داغ کردهام که دگر دل به بنی آدم ندهم..
S.NAVARDI