شاید دو سه تیکه از پازل یک خاطر گم بشه
ولی حس و حالش همیشه و همیشه تو وجودمون باقی می مونه .
مثل روزیی که کنار آتیش چای ذغالی خوردیم
و جوجه کباب رو با نارنج و نون محلی ساندویچ کردیم که به قول مادربزرگ بیشتر مزه بده بهمون .
یادم نمیاد شب از کدوم جاده برگشتیم و چه قدر طول کشید ولی یادمه کل مسیر رفت رو گشتیم دنبال ذغال که حتما آتیش داشته باشیم .
کنار رودخانه تو دل یه جنگل سرسبز با یه آسمون آبی که دلش باریدن میخواست به خودم گفتم زندگی هنوز قشنگی هاشو داره .
تو اون منظره سرسبز روحت میتونه پرواز کنه .
میتونه آنقدر بره بالا که دیگه نتونی کنترلش کنی ، مگه لذت بردن همین نیست؟
همینه!
باید دستات رو باز کنی و بچرخی و بخندی
گاهی زیر نم نم بارون خیس بشی
و گاهی بزاری شبنم صورتت رو نوازش کنه
و با خودت بگی
حتی اگه رویا هم باشه قشنگه
باید قشنگ ببینش