
چه میشد اگر خاطره ها را میتوانست فروخت؟
چه میشد اگر میتوانستم خاطراتم را، تنها چیزهایی که از لحظات ناچیز زندگی ام برایم مانده، دور بریزم؟ چرا نمیتوانم ان لحظات را، مثل برگ زرد شدهای که درست مثل خود درخت پژمرده و خشکیده شده، دور بریزم؟
تمام کارهایی که با من کردند را...
حرف هایی که زدند، دروغهایی که گفتند، تنفر هایی که فهمیدم سالهای سال در سایه قلب سیاهشان پنهان شده بود، خنجر هایی که از پشت در سینهام کوبیده شده بود و لحظاتی که فهمیدم ان اخم تمام مدت در پشت نقاب خندهشان پنهان شده بده.
انها مرا نمیخواستند، اما چرا؟ مگر من... مگر من چکار کرده بودم؟ مگر حالا چه کردهام که با هرکسی سخن میگویم و درد و دل میکنم،به جای دوست، دشمنم میشود. به جای همدم از من بیزار میشود...
اصلا اگر همین حالا با کسی حرف نزنم، کسی میگوید چرا نیستی؟ کسی میپرسد حالت چطور است؟ اصلا کسی مرا یادش میماند؟ یادش میماند منم احساس دارم و من هم انسانم؟
به همین خاطر، هیچوقت برای کسی ناز نکردم... چون تا من در انتظار نازکشیدن بشینم، به خود که بیایم میبینم که... بله!فراموش شدم!
اگر میتوانستم خاطراتم را بفروشم، خیلی خوب میشد... میتوانستم تمام انسانهای مضر زندگیام را فراموش کنم. میتوانستم خاطرات خوشی در دل جنگل بخرم و در ان غرق شوم. میتوانستم... نه... بیخیال! حالا که نمیتوانم خاطراتم را بفروشم و انهایی که در خوشحالی را روی صورتم کوبیدند دور بریزم، چرا انقدر به ان فکر کنم؟