
تنهایی
سایه می اندازد بر دنیای من
و کسوفی رخ میدهد
و حاصل این کسوف
ابر چشم هایی است که میبارد!
در دنیای من
آسمان آبی نیست
زمین خاکی نیست
و درختان دیگر سبز نیستند و
همه چیز در گرو سایه ی تنهایی است!

حالا که نیستی
بیا خیال کنیم درختیم
که هر کدام مان
یک جای این جنگل
ریشه کرده
تو بگو عاشق پرنده ای
من هم نمیگویم
قرار نیست کسی بفهمد
ما از ریشه عاشق همیم..