کمک...

همه ما وقتی ۱۸ سالمون می شه باید یه کار بزرگ تو زندگی مون بکنیم باید آینده خودمونو با کنکور تعیین کنیم و همه از ما می خوان نهایت تلاشمون و بکنیم

اما کاشکی فقط این بود کاشکی فقط حفظ کردن چند تا درس بود

دو ساله توی درهای بسته اتاقمون زندگی می کنیم و شاید هر یه هفته یه بار برای نیم ساعت بریم بیرون الان اگر از اتاقمون بیایم بیرون می گن چرا درس نمی خونی ، اگر بشینیم و یکم حرف بزنیم می گن چرا درس نمی خونی ، اگر دلمون بخواد استراحت کنیم می گن چرا درس نمی خونی و بینهایت اگرهای دیگه

به شوخی می گن یه کنکوری از صبح تا شب باید درس بخونه و راحت می گذرن ولی این حرفشون برای ما حکم دستور و داره

تو این یه سال تنها حرفی که می تونیم با دوستامون بزنیم راجب درسه برای همین هر اتفاق کوچکی تو خونه برای ما یه چیز جدید و جالب می شه ولی وقتی ازشون می پرسی می گن حتما خیلی وقت داری که بیرون از اتاقی و اینو می پرسی

مادر و پدری که اونقدر نگران آینده ات هستن که خود به خود حالت چهره شون تغییر می کنه وقتی شوخی می کنی یه لبخند الکی می زنن و دوباره جدی می شن چون نگران آینده تن ، هر موقع باهاشون حرف می زنی ازت فقط یه سوال دارن: الان اوضاع درسی ات چه طوره

حس می کنم نمی تونم ، دلم خواد داد بزنم اما نمی شه ، می خوام گریه کنم اما نمی شه

حس می کنم دارم خفه می شم

کمک...