بعضی وقتا دلم می خواد توی فیلما و سریالا زندگی می کردم اون طوری یه راهی بود که چه می خواستم چه نمی خواستم باید می رفتم چون نویسنده اونو می خواست اما من توی فیلم زندگی نمی کنم و واقعیت تو هر لحطه کنار منه ، منم که باید راهمو انتخاب کنم و خودم باید به سمتش پیش برم و خودمم براش تلاش کنم من دیگه خستم از این که باید تصمیم بگیرم و تلاش کنم وقتی تو هزار راه زندگی ام موندم
ساعتا رو تختم دراز می کشم و توی رویاهایی که شخصیت اصلی اش خودم نیستم فرو می رم اما باید بلند شم و تظاهر کنم که دارم کتاب می خونم تا کسی حرفی بهم نزنه اما بازم همه یه حرفی واسه گفتن دارن
همه فکر می کنن زندگی من تو یه کلمه خلاصه می شه درس و درس و درس
ولی من دلم می خواد ساعتا از پنجره به بیرون نگاه کنم و به هیچی فکر نکنم حتی به خودم اما نمی شه چون زندگی من یه فیلم نیست که راهش از قبل معلوم باشه منم که راه خودم و می سازم اما الان اونقدر ذهنم خسته اس که حتی صحبت کردن با خودمم شکنجه به حساب می یاد
یعنی روزی می رسه که من از هزار راهی زندگی راهی و انتخاب کنم که توش تظاهر و خستگی نباشه حتی اگر اون روز برسه با امروزم چی کار کنم که خودمو تو اتاقم حبس کردم