سلام من یه دانش اموز سال یازدهمی هستم می دونم خیلی های دیگه هم این حس منو دارم اما می خوام اینجا این متن و بنویسم چون حس خفگی بهم دست داده
همه چی از این کرونا کوفتی شروع شد با این حال که سال تحصیلی ۹۸ رو تونستم باهمه مشکلات و قطعی نت و ... بگذرونم و معدلم خوب بود و برام ارزوی تابستون خوشی کردن
با یک ماه تعطیلی مدرسه ام دوباره شروع به تدریس کرد و کلی برنامه چیدن که کامل سال دهم و دوره کنه اما اصلا دوره نمی شد همه تو کلاسا می خوابیدن و یا جواب نمی دادن نت معلما قطع می شد و ما مسئول این بودم وقتی خودشون دیر می کردن ایرادی نداشت اما دیر کردن ما نمره منفی داشت و باید جواب پس می دادیم و کلی خط و نشون که اینا تاثیر دارن باهمه اینا ترم تابستونی تموم شد و تمام مسئولین با خنده و جشن های ۲ ساعتشون که فقط برای ما سردرد و گوش درد داشت تمومش کردن و ارزوی خوبی برای تعطیلات ۱۰ روزه تا شروع اون ۱۵ شهریور مزخرف که مدارس و زودتر شروع کنن اما چه تعطیلی ای تازه با امتحان های ارم تابستونی شروع شد معلما اروم درس می دادن و هر درس و اونقدر می پرسن که دیگه هیچ جاش نمونه این قضیه هنوز داره ادامه پیدا می کنه نمی دونم چی شد که با این که مدارس زودتر شروع شد و هیچ تعطیلی ای برای الودگی یا برف نداشتیم و هیچ موقع جشنی نداشتیم و همش درس و درس چرا هنوز داریم این جمله رو که عقب موندیم رو می شنویم هرموقع که اعتراض می کنیم ناظم مون هیچ اهمیتی نمی ده و بعد از یک ساعت با یه متن بلند بالا رسما می گه خفه شین اما با حالت ادبی سرامتحانا خیلی اذیتمون می کنن و به خاطر مشکلات نت باید به دست و پاشون بیفتیم تا جواب های ما رو قبول کنن اگر هم جوابات بپره توقع دارن نوشته هایی که تو ۳۰ دیقه نوشتیم تو ۱۰ دقثه دوباره بنویسم برامون مثلا جشن های شاد می زارن اما خارج از تایم درسی و از ساعت اصلی شون می گذره اما نمی تونیم بریم بیرون از کلاس چون برامون نمره انضباط داره و باید تو پیغاما قربون صدقشون بریم و توقع دارن حالمون خوب باشه تازه کلی فیلم و عکس می گیرن که مثلا تو منطقه مدرسه برترن نمی دونم چرا درک نمی کنن ما همش تو اتاقامونیم و تا مرز افسردگی رفتیم یا شاید شدیم چرا درکمون نمی کنن اما توقع درک شدن دارن می دونم خیلی ها مشکل من و دارن اما دیگه نمی کشم فقط خواستم اینا رو بنوسم که اگر می خونن درک کنن مردم نگین انلاین خوبه تا حالا ۵۰ تا تست و تو ۳۰ دیقه زدی قبلا ها امتحانا ۶۰ دیقه بود معلمم بود اگر دیر می کردی یا اگر نیاز به تایم داشتی درسته سخت بود اما می دادن من شاگرد برتر بودم و درسام خوب بود اما با این وضعیت افت تحصیلی کردم
مرسی به این همه حرفای من گوش دادین می دونم جالب نیستن اما حقیقتن
و هیچ کس به یه دانش اموز نمی گه خسته نباشی نمی گه به خاطر این همه صبرت و سکوتت خسته نباشی لطفا یکم ما رو درک کنید ما هم خسته می شیم وظیفه ما فقط درس خوندن نیست ماهم باید یکم ارامش داشته باشیم و خستگی در کنیم (فقط چون انلاینه ساعت ۹ شب از من مشق نخواه)
یا اگر این کارو نمی کنید خواهشا نگید الان تو بهترین دوران زندگی تو خوش به حالت که انلاینی ما خسته شدیم از این وضعیت