طبق اعلام مجلس شورای اسلامی بین 3 تا 7 میلیون کودک کار در ایران مشغول به کار هستند که به دلایل مشکلات اقتصادی، بیماری والدین(اعتیاد)، آسیب پذیر بودن خانواده، عدم وجود منبع فرهنگی و ... برای تامین امورات زندگی خود و خانواده مجبور به کار کردن در اماکن مختلف مانند مراکز زباله سوزی، کارگاههای تولیدی، جمعآوری ضایعات آهن و پلاستیک و ... مشغول به کار هستند و تلاش میکنند تا با کمترین درآمد به چرخش چرخ زندگی خود و خانواده کمک کنند ولی این پایان کار نیست.
فعالان کارگری، مدافعان حقوق کودکان و همچنین فعالان حقوق بشر در ایران همواره از محل کار زیرزمینی کودکان ابراز نگرانی میکنند و به گمان بسیاری از کارشناسان کودکان کار که اکثر آنها همراه با پدر و مادر خود به ایران آمدهاند و به دلیل عدم وجود زیرساخت در کشور به ناچار همگام با والدین خود برای رسیدن به منبع درآمد کار میکنند و به این دلیل که مسئولان وزارت کشور، شهرداری، بهزیستی و ... همواره تلاش میکنند که با این آسیب مبارزه کنند ولی مشکل دیگری که در این مورد وجود دارد عدم توانایی وزارت کار در مورد شناسایی مراکزی است که از کودکان به نوعی بهرهکشی میکند و این عدم نظارت به بحران کودکان کار کمک میکند و همچنین عدم آگاهی از وضعیت 7 میلیون کودکی که عمدتا از اتباع بیگانه هستند نگرانیها را بیشتر میکند و باید به این موضوع هم اشاره کرد که تنها زمانی مشکلات کودکانی که در مراکز غیر استاندارد مشغول به کار هستند خودنمایی میکند که مثلا حادثهای مانند فوت دو کودک بر اثر سوختگی مرکز زبالهسوزی در کیلومتر 23 جاده قدیم تهران- قم، در جنوب شهر کهریزک اتفاق افتاد. مگر حوادثی اینچنین مشکلات و چالشهای مربوط به کودکان کار را شفافتر کند در غیر این صورت اطلاع دقیقی از محل نگهداری و محل زندگی آنها در دست نیست.
با توجه به ماد 79 قانون کار ایران، بهکارگیری افراد زیر 15 سال ممنوع است و دلیل آن تعهدات حقوقی و اخلاقی است که جامعه در قبال اطفال دارد ولی حتی این قانون و قوانین حمایتی دیگر از کودکان هم نمیتواند در مقابل دستهها و باندهایی که به صورت مشخص و با برنامهریزی از کودکان استفاده ابزاری میکنند را بگیرد و با آنها برخورد کند.
پی ن:ادامه در مقاله بعد