بدیهیات در ذهن همهی ما وجود دارد. هر کس در ذهن خود چیزی را بدیهی میپندارد و براساس همان مفروضات ذهنی بحث میکند، اما آیا واقعاً چیزی که ما در ذهن داریم برای دیگران هم بدیهی است؟ توسل به سنگ مغالطهای از جنس همین استدلالها است.
توسل به سنگ یک مغالطهی منطقی است و هنگامی رخ می دهد که یک شخص استدلال طرف مقابل خود را به دلیل پوچ بودن رد کند، بدون اینکه واقعا به آن بپردازد یا شواهد کافی برای اثبات پوچ بودن آن ارائه دهد. به عنوان مثال، شخصی که در یک مذاکره از توسل به سنگ استفاده می کند ممکن است به سادگی به تمام ادعاهای طرف مقابل خود بخندد و آنها را بدون هیچ توجیهی مضحک بخواند. افراد در موقعیتهای مختلف از توسل به سنگ استفاده میکنند و به دلیل ماهیت این مغالطه، یعنی نادیدهانگاری استدلالهای طرف مقابل، برای اصل فرآیند مباحثه بسیار زیان بار است. حالا راه های مقابله با این استدلال؟
عنوان مغالطهی توسل به سنگ ناشی از یک پیشامد است که در آن ساموئل جانسون، نویسنده مشهور انگلیسی، با جورج برکلی فیلسوف پیرامون مفهوم معنویت صحبت می کرد. اساس ماجرا براین ایده است که هیچ چیز مادی خارج از ذهن ما وجود ندارد. جانسون که با این مفهوم مخالف بود، به طور ناگهانی آن را رد کرد و به سادگی به سمت یک سنگ بزرگ رفت، به آن لگد زد و اعتراف کرد: <<اینگونه آن را رد می کنم .>>
رد کردن در مغالطهی توسل به سنگ میتواند اشکال مختلفی داشته باشد، ازقبیل تمسخر مستقیم استدلال طرف مقابل یا تغییر دقیق موضوع همراه با این مفهوم که استدلال طرف مقابل ارزش بحث ندارد.
توسل به سنگ، اغلب با انواع مغالطات و تکنیکهای بدیعی دیگر ترکیب میشود. به عنوان مثال، هنگامیکه از توسل به سنگ برای بیاعتبار کردن طرف مقابل استفاده میشود میتوان آن را با یک حملهی شخصی ترکیب کرد. به طور مشابه، اگر شخصی که از آن استفاده میکند ابتدا موضع طرف مقابل خود را تحریف کند، میتوان توسل به سنگ را با استدلال مرد پوشالی ترکیب کرد تا رد کردن آن آسانتر شود.