
:
در جستوجوی ادامهی ماجرای عاشقانهمان بودم،
درست در میان همان کوچهی باریک،
که جوی آبی در امتدادش جاری بود.
بوی عطر پیراشکی تازه و قهوهی داغ،
مرا به جنونی مستانه فراخواند.
چرخیدم…
چرخیدم…
ناگهان، قطرات باران صورتم را لمس کردند.
چشمانم را بستم
و در پی یافتنت، این بار دویدم.
عطر تنت نزدیکتر میشد،
کوچه به کوچه…
تپشهای قلبم بلندتر از پیش.
در امتداد این خیالپردازیها،
به دنبال تحقق رویای خوشبختیمان بودم
اما گهگاهی از تو ترسیدم …
نه از خشمت،
نه از چشمان وحشی و سیاهت،
بلکه از واژگان غریبت،
که بیرحمانه بر تن ادراکم تازیانه میزدند.
یک دم خواستم که بگذرم از تو،
از آنهمه رویای نیمهجان،
حتی از زن بودن خویش…
اما باز هم،
خواهش مردمک چشمانت
مرا در بند تو نگه داشت