حرف نگاه

داشتم مثل همیشه توی پارک قدم میزدم که یهو روی یکی از صندلی های پارک دیدمش، بعد چند هفته؛
رفتم پیشش داشت یک آلبوم رو با دقت نگاه میکرد، کنارش نشستم رو صندلی زدم پشتش وگفتم به چی نگاه میکنی رفیق؟
به من نگاه کرد و بعد آلبومش رو گذاشت رو پام و برام باز کرد؛ اولش خیلی تعجب کردم، یک عالمه عکس که فقط یک جفت «چشم» داخلش بود
بهش گفتم اینا عکس چشمای کیه؟ گفت چشم کسی که خیلی دوسش دارم!!
تو همه سالهایی که دوسش داشتم یواشکی از چشماش عکس میگرفتم
وقتی خوشحاله، وقتی غم داره، وقتی خسته اس، وقتی کلافه اس، وقتی دلش تنگه، وقتی نگرانه
حتی وقتی که عصبانیه و داره زمین و زمان رو بهم میدوزه؛ همه رو نگه داشتم
میدونی چیه؟ من فکر میکنم آدما جدا از زبون مادری که حرف میزنند و صدا دارن و همیشه میتونی بشنویشون؛ چشماشون، طرز نگاهشون هم صدا داره!!
اما خب میدونی چیه؟ آدمای خیلی کمی هستن که به زبان نگاه آدما گوش میکنند و میفهمند؟
همونا که تمامت رو بی برو برگرد دوست دارن؟ عشق رو با تو شروع و در یک نگاه تمومش میکنند؟
تو همه ساعتی که پیشش بودم با لذت و عشق برای هزاران بار آلبوم رو ورق میزد و با شور و هیجان و جزئیات همه چیزو تعریف میکرد!!!
«کاش انسان ها میتونستند حرف را از نگاه یکدیگر بخوانند آنگاه دنیا آسان تر، بهتر و شاید هم زیبا تر میشد»