عجب دنیای عجیبی است؛
دنیای ادم های سایه ای که این روز ها بیشتر از آدم های واقعی کنارت می مانند.
دنیایی با رنگ های سیاه-سفید و خاکستری، سایه هایی که همواره دوشادوش تو گام بر میدارند و با تو می خندند و با تو زمین می خورند؛
سایه هایی که همواره کنار تو هستند، حتی در آن لحظه ای که فکر می کنی تنها هستی و کسی را نداری تا برایش حرف بزنی و او تو را در آغوش بکشد و در تاریکی اتاق غرق شده ای و فقط یک شمع کوچک روشن کرده ای؛
سایه ات آنگاه تو را سخت در آغوش میکشد و تو میتوانی از وجود تیره اش دلگرم شوی.
آری دنیای سایه ها اینگونه است رسم سایه ها این است که در لحظات شاد و روشن زندگی وجودشان را کمرنگ میکنند و تو متوجه آنها نمیشوی؛ و در لحظات غمگین و تاریک زندگی، همان لحظه هایی که تنها روزنه ای از نور دیده میشود وجودشان را به وضوح به تو نشان می دهند و تو را در آن لحظات سخت به آغوش میکشند و به تو میگویند که تنها نیستی (: