
خانهای که هر شب یک قدم جابهجا میشد
مردم روستا میگفتند خانهی انتهای کوچه، سالهاست خالی است.
اما پیرزنِ همسایه هر صبح جای درخت انجیرش را با گچ روی دیوار علامت میزد؛ چون خانه، هر شب، فقط یک قدم جابهجا میشد.
هیچکس باورش نمیکرد.
تا شبی که «یونس» تصمیم گرفت بیدار بماند و تماشا کند.
ساعت سه و هفده دقیقه، صدای آرامی آمد؛ مثل کشیدهشدن یک صندلی روی زمین.
خانه تکان خورد.
نه زیاد.
فقط به اندازهی یک قدم.
یونس نزدیکتر رفت. پنجرهای که همیشه رو به کوچه بود، حالا رو به باغ باز میشد. پشت شیشه، چراغی روشن بود.
و سایهی مردی روی دیوار افتاده بود.
یونس در زد.
سایه ایستاد.
در باز شد.
پشت آن، اتاقی بود پر از ساعت.
هزاران ساعت، روی دیوار، سقف و زمین.
همه ایستاده بودند.
جز یکی.
ساعت کوچکی روی میز، عقربههایش را به عقب میبرد.
مردی که پشت در ایستاده بود، گفت:
«بالاخره رسیدی.»
یونس پرسید: «من را میشناسید؟»
مرد لبخند زد.
«نه. هنوز نه.»
بعد ساعت کوچکی را برداشت و به دست یونس داد.
«این، آخرین شبی است که میتوانی چیزی را تغییر بدهی.»
یونس به صفحهی ساعت نگاه کرد.
عقربهها روی سه و هفده دقیقه متوقف شدند.
ناگهان فهمید.
خانه به سمت گذشته حرکت میکرد.
هر شب یک قدم.
و اگر تا صبح صبر میکرد، خانه به شبی میرسید که پدرش برای آخرین بار از آن خارج شده بود و دیگر برنگشته بود.
یونس ساعت را محکم در دست گرفت.
«اگر برگردم، میتوانم نجاتش بدهم؟»
مرد گفت:
«نمیدانم.»
«پس چرا باید بروم؟»
مرد این بار لبخند نزد.
«چون بعضی درها برای تغییر گذشته باز نمیشوند.»
ساعت را به یونس نزدیک کرد.
«برای این باز میشوند که بفهمی چرا هنوز دلت میخواهد به آنجا برگردی.»
صبح که مردم روستا بیدار شدند، خانه دیگر انتهای کوچه نبود.
جایش فقط یک دیوار قدیمی مانده بود، با یک خط گچی کنار آن.
پیرزن همسایه سالها بعد فهمید آن خط، دیگر جای درخت انجیر نبود.
قدِ یک پسر بچه بود.
«یونس بعدها فهمید خانه هیچوقت تصادفی جابهجا نمیشد. هر شب، انگار چیزی در گذشته صدایش میکرد.»
« او امشب فهمید بعضی آدمها را نمیشود نجات داد؛
اما میشود خودمان را از انتظار نجات بدهیم.»