
گاهی وقتی غم، اضطراب، خستگی، دلگیری و شلوغی ذهن با هم میریزند سر آدم، اولین کاری که باید بکنیم این نیست که خودمان را مجبور کنیم مثبت فکر کنیم.
اول باید سیستم عصبیمان را آرام کنیم.
گاهی یک دوش ساده،
کنار گذاشتن گوشی برای مدتی،
گوش دادن به یک آهنگ آرام،
نوشتن هر چیزی که در ذهنمان میگذرد،
یا یک پیادهروی کوتاه،
بیشتر از هزار جملهی انگیزشی به ما کمک میکند.
بعد، وقتی کمی آرامتر شدیم، شاید وقتش باشد از خودمان بپرسیم:
از چی خستهام؟
از کی ناراحتم؟
چه چیزی هنوز دلم را میسوزاند؟
کجا دارم برخلاف خود واقعیام زندگی میکنم؟
چه چیزی را وانمود میکنم برایم مهم نیست، ولی هست؟
چه کسی یا چه چیزی را هنوز نتوانستهام رها کنم؟
اگر هیچ ترسی نداشتم، چه تغییری در زندگیام میدادم؟
من الان واقعاً به چه چیزی احتیاج دارم؟
شاید پاکسازی روح، از همینجا شروع شود؛
از جایی که چیزهایی را که درونمان سنگینی میکنند، میبینیم، اسمشان را میگذاریم و کمکم انتخاب میکنیم کدام را نگه داریم و کدام را رها کنیم.
به جای اینکه از خودمان بپرسیم:
«چطور روحم را پاک کنم؟»
از خودمان بپرسیم:
«چه چیزهایی دارم که دیگر نمیخواهم با خودم حمل کنم؟»
و بعد با خودمان بگوییم:
«من مجبور نیستم الان خوب باشم.
فقط لازم دارم کمی با خودم مهربانتر باشم.🌱
چون رشد همیشه شبیه قویتر شدن نیست.
گاهی رشد یعنی با وجود تمام ترسها،
هنوز امید داشته باشی.
گاهی چیزی که الان باعث رنج توست، میتواند مقدمهی رشد، تغییر و رسیدن به آرامش باشد.
پس شاید فقط از خدا نخواهی غمت را بردارد؛
از او بخواهی از دل همین غم،
چیزی خوب نصیبت کند.
دنبال «جواب زندگی» نباش.
دنبال نشانهها باش.
گاهی خدا کل مسیر را نشان نمیدهد؛
فقط به اندازهی قدم بعدی نور میدهد...
و شاید همین،
برای ادامه دادن کافیست.
پس به جای اینکه بگویی:
«خدایا، راه کامل را نشانم نده؛
کمکم کن قدم بعدی را ببینم🕊
آرامتر قدم بردار.
لازم نیست همهچیز را همین امروز بفهمی.
لازم نیست تمام آینده را بدانی.
لازم نیست همیشه قوی باشی.
گاهی فقط کافیست
امروز را زندگی کنی،
قدم بعدی را برداری
و باقی راه را به خدا بسپاری.⭐️
شاید دردها همیشه برای شکستن ما نیامده باشند؛
گاهی آمدهاند تا چیزی را در ما بیدار کنند،
چیزی را تغییر دهند،
یا چیزی را که مدتهاست باید رها کنیم، به ما نشان دهند.
غَم را لطف لقب کن، ز غم و درد طَرب کن
هم از این خوب طلب کن، فرج و امن و امان را 🌙
شاید قرار نیست از زندگی بیدرد عبور کنیم؛
شاید قرار است یاد بگیریم
از دل دردها،
معنایی تازه پیدا کنیم.
و شاید یک روز،
وقتی به عقب نگاه میکنی،
بفهمی همان روزهایی که فکر میکردی دارند تو را از پا درمیآورند،
آرامآرام داشتند تو را
به خودت نزدیکتر میکردند.
گاهی ادامه دادن، خودش یک جور امید است. 🤍