اگه مردن رو قبول داری، باید اینو بفهمی که نباید انقدر شونه‌هات سنگین باشه.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز درگیر آدمایی هستی که حتی به اندازه‌ی یه لحظه هم به آرامشت فکر نکردن.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز حرفایی رو توی ذهنت مرور می‌کنی که سال‌ها پیش باید فراموششون می‌کردی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز اجازه می‌دی رفتار آدم‌ها حالِ امروزت رو خراب کنه؛ انگار قراره تا ابد فرصت داشته باشی که ازشون دلخور بمونی.
مردن رو قبول داری، ولی ذهنتو با بخشیدن آروم نمی‌کنی. هنوز دنبال یه عذرخواهی، یه توضیح، یه اعترافی که شاید هیچ‌وقت قرار نیست بشنوی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز می‌خوای همه تو رو بفهمن، همه حقت رو بهت بدن، همه قبول کنن که تو درست می‌گفتی؛ انگار قراره روزی برسه که همه‌چیز بالاخره عادلانه بشه.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز برای آدمایی که از زندگیت رفتن، توی ذهنت جا نگه داشتی؛ آدمایی که شاید مدت‌هاست تو رو فراموش کردن، اما تو هنوز داری با خاطره‌شون زندگی می‌کنی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز از قضاوت شدن می‌ترسی. هنوز خودتو سانسور می‌کنی، خواسته‌هاتو عقب می‌ندازی و از زندگی‌ای که می‌خوای، فاصله می‌گیری تا مبادا کسی درباره‌ت چیزی بگه.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز اون‌قدر که باید زندگی نکردی؛ چون بیشتر از اینکه حواست به لحظه‌هات باشه، حواست به نگاه آدم‌هاست.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز برای چیزایی حرص می‌خوری که چند سال دیگه حتی یادت نمیاد چرا انقدر مهم بودن.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز از دست دادن می‌ترسونتت؛ انگار چیزی توی این دنیا واقعاً مال توئه. انگار اومدی که نگه داری، نه اینکه یه روزی همه‌چیز رو بذاری و بری.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز بلد نیستی از بعضی چیزا بگذری؛ از یه رابطه، یه خاطره، یه شکست، یه تصویر قدیمی از خودت. هنوز به چیزی چسبیدی که دیگه وجود نداره، فقط چون نمی‌تونی قبول کنی تموم شده.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز زندگی رو گذاشتی برای بعد؛ برای وقتی که پولت بیشتر بشه، اوضاعت بهتر بشه، آدم درست وارد زندگیت بشه، همه‌چیز سر جاش قرار بگیره. انگار مرگ قبل از اومدنش ازت اجازه می‌گیره که کارات رو تموم کنی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز از خودت می‌پرسی بقیه درباره‌ت چی فکر می‌کنن؛ بقیه‌ای که خودشون هم دارن با ترس‌هاشون زندگی می‌کنن و احتمالاً اون‌قدر درگیر خودشونن که تو حتی بخش کوچیکی از فکرشون هم نیستی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز نمی‌فهمی دنیا دو روزه. هنوز شادی‌تو عقب می‌ندازی، هنوز برای یه روز بهتر صبر می‌کنی، هنوز فکر می‌کنی فرصت همیشه هست؛ برای گفتن دوستت دارم، برای دیدن یه آدم، برای رفتن به یه جا، برای شروع کردن، برای زندگی کردن.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز از اشتباه کردن می‌ترسی؛ انگار قراره چند بار دیگه برگردی و زندگی رو از اول، بی‌نقص‌تر تجربه کنی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز خودتو بابت گذشته تنبیه می‌کنی؛ بابت تصمیم‌هایی که با فهم و توان اون روزت گرفتی. انگار قراره تا آخر عمرت تاوان آدمی رو بدی که دیگه نیستی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز به خودت سخت می‌گیری، انگار زندگی مسابقه‌ایه که باید حتماً توش برنده بشی. انگار آخرش قراره یکی بیاد و بهت بگه آفرین، حالا که به اندازه‌ی کافی رنج کشیدی، می‌تونی استراحت کنی.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز بلد نیستی بی‌دلیل خوشحال باشی؛ بدون اینکه لازم باشه چیزی به دست بیاری، کسی تأییدت کنه یا اتفاق خاصی بیفته. انگار شادی هم باید توجیه داشته باشه.
مردن رو قبول داری، ولی هنوز به جای زندگی کردن، داری زندگی رو تحمل می‌کنی.
و تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که شاید سال‌ها بگذره، شاید به خیلی از چیزایی که می‌خواستی برسی، شاید آدمایی که آزارت دادن از یادت برن، شاید بالاخره همه‌چیز آروم بشه؛ اما اون روز ممکنه دیگه همون آدمی نباشی که توان لذت بردن از آرامش رو داره.
تو که می‌دونی قراره یه روز همه‌چیز رو بذاری و بری، چرا انقدر اصرار داری قبل از رفتنت، خودت رو با دستای خودت خسته کنی؟
چرا انقدر دنبال جواب می‌گردی، وقتی بعضی سؤال‌ها قرار نیست جوابی داشته باشن؟
چرا منتظری همه‌چیز درست بشه تا زندگی کنی، وقتی هیچ‌کس بهت قول نداده که فرصتِ اون روز رو داری؟
چرا آرامشت رو گروگان آدمایی کردی که حتی معلوم نیست فردا توی زندگیت باشن؟
چرا برای چیزی که موندنی نیست، این‌همه از خودت مایه می‌ذاری و برای چیزی که واقعاً داری، یعنی همین لحظه، این‌قدر کم وقت می‌ذاری؟
قرار نیست چون دنیا پوچه، همه‌چیز بی‌ارزش باشه. قرار نیست چون همه‌چیز تموم می‌شه، هیچ‌چیزی معنا نداشته باشه.
شاید درست برعکس؛ شاید چون هیچ‌چیزی موندنی نیست، باید بیشتر دوست داشت، راحت‌تر بخشید، کمتر کینه به دل گرفت، بیشتر خندید و کمتر خودمون رو درگیر چیزایی کرد که حتی ارزش به یاد آوردنشون رو هم ندارن.
شاید معنای فهمیدن مرگ این نباشه که دست از زندگی بکشی؛ شاید این باشه که دیگه اجازه ندی هر آدمی، هر اتفاقی و هر فکر بی‌ارزشی، تکه‌ای از زندگی‌ای رو ازت بگیره که فقط یک بار فرصت تجربه کردنش رو داری.
اگه واقعاً مردن رو قبول داری، پس یه جوری زندگی کن که وقتی نوبت رفتنت رسید، حداقل حسرتِ اینو نخوری که تمام عمرت رو صرف نگرانی برای چیزایی کردی که قرار بود بالاخره از دستشون بدی.
چون آخرش نه همه قانع می‌شن، نه همه می‌فهمنت، نه همه جبران می‌کنن، نه همه می‌مونن.
آخرش تو می‌مونی و زندگی‌ای که یا زندگیش کردی، یا تمام عمرت رو صرف فکر کردن به زندگی کردنش کردی.
و چه تلخه که آدم یه روز بفهمه تمام این سال‌ها از مرگ می‌ترسیده، اما در واقع، هر روز یه تکه از زندگیش رو با نگرانی، خشم، حسرت و انتظار دفن می‌کرده.
مرگ یه روز میاد و زندگی رو ازت می‌گیره؛ لازم نیست تا اون روز، خودت هم هر روز یه تکه از زندگی‌تو به آدم‌ها و اتفاقات بی‌ارزش ببخشی.
