سلام بچها امیدوارم حال همگی خوب باشه :>
من نازنین هستم دوازدهم انسانی، امسال اولین سالیه که قراره کنکور بدم.
از روز اولی که توی قلمچی ثبتنام کردم (همون اوایل مرداد بود) با خودم روزی رو تصور میکردم که کنکور قبول شده باشم و بیان باهام مصاحبه کنن و منم تمام فراز و نشیبهای این سال رو براشون توضیح بدم و تهش با خوشحالی و افتخار بگم از پس همشون براومدم.
ولی خب، یک زارت بزرگ تقدیمم شد وقتی کل تابستونم گذشت و من یک کلمه نخوندم. شاید این مصداق همون شعرهست که یه چیزی میگفت تو مایههای اینکه "خشت اول گر نهد کج تا ثریا کج میرود" یا یه همچین چیزهایی...
الان که بهش فکر میکنم با خودم میگم مگه مرض داشتی پایه دهم و یازدهمتو توی سههه ماااه بیکاری نخوندی که الان مثل خر توی گل گیر کنی؟ ولی نه. من اون موقع اوج جدیت کار رو متوجه نبودم.
اینم بگم که ما نصف سال هشتم، سال نهم و دهم به خاطر کرونا کاملا مجازی بودیم و من وقتی وارد یازدهم شدم درواقع یک دانش آموز راهنمایی به حساب میومدم چون بخوایم صادق باشیم دوره مجازی که کسی درس نمیخوند! (فقط سال نهم، چون امتحان ترم دوم حضوری بود یک ماه خرداد خر زدم و کل سال رو توی یک شب جمع کردم و بعد نمونه دولتی قبول شدم. نفر پنجم کلاسمونم بودم تازه :))) ولی راهنمایی رو میشد توی یه شب جمع کرد، من نمیدونستم که دبیرستان انقدر فرق میکنه)
سرتون رو درد نیارم. تابستون که تموم شد به پشتیبانم گفتم از مهر شروع میکنم. مهر درگیر مدرسه شدم ساعت مطالعهم پایین بود و نوسانی میخوندم. یک روز ۶ ساعت یک روز ۲ ساعت یک روزم هیچی.
مهر گذشت و وارد آبان شدیم. اولین آزمون آبان رو افتضاح دادم. اونجا دیگه واقعا متوجه شدم که کنکور چقدر جدیه و من با مسخره بازی و درجا زدن نمیتونم از پسش بربیام. بعد رفتم توی فاز افسردگی.
من نمیتونم. رتبه برترا آدم فضایین. من از دهم مجازی بودم نخوندم. تابستونم هدر رفت. مهر هدر رفت. درسام زیادن. برنامه ریزی بلد نیستم. کلاس نگرفتم.
همکلاسیهام از همون تابستون هزینههای هفت هشت رقمی برای کلاساشون کرده بودن و بعضیا نصف دوازدهم روهم توی تابستون خونده بودن. میومدن مدرسه به صورت غیرمستقیم پز مشاور و کلاس و ساعت مطالعهشون رو میدادن انگار یه جور مسابقه بود. من به خاطر شرایط خونوادم از اول بهشون گفتم نمیخوام خرج روی دستشون بندازم. بچه ضعیفی نبودم! بدون کلاس هم از پسش برمیومدم. فکر میکردم خودم بلدم/یا نهایتا یاد میگیرم چطوری کنکوری برنامه بریزم ولی نه...نشد....نتونستم...
هر روز با یه امید تازه بیدار میشدم که "امروز دیگه ۱۰ ساعت میخونم. امروز دیگه موفق میشم" ولی فقط باد هوا بود. چرا؟ چرا نمیتونستم بخونم؟ یه روز نشستم تمام دلایلش رو بررسی کردم و بزرگترینش همین برنامهریزی بود. متاسفانه یا خوشبختانه، من بچهای هستم که تا ندونم قراره چیکار کنم نمیتونم دست به کاری بزنم. وقتی برای یک هفته خودم برنامه میریختم هر روز عوضش میکردم چون همیشه یه چیزی بود که در نظر نگرفتم. مثلا یهو امتحان میذاشتن برامون، یهو یادم میومد فلان درس فلان مبحثش رو عقبم، یهو تصمیم میگرفتم اون روز استراحت کنم مجبور میشدم برنامهشرو بذارم یه روز دیگه.
همه و همه تا دیشب. دیشب پشتیبانم "خانم ر" زنگ زد. معمولا خانم ر چیز زیادی نمیگه و کمکی بهم نمیکنه فقط استرس میده و حرفای الکی میزنه. مثلا بهش گفتم میخوام آزمون ۱۹ آبان و ۳ آذر رو اختصاص بدم به عقب افتادگیهام از دهم و بعد برای ۱۷ آذر دوازدهم رو جمع میکنم. گفت که نههه، بیخیال آزمونها بشی بعدا برات جمع میشه. گفتم خب پس چطوری عقب افتادگیهام رو جبران کنم؟ گفت آخرهفته فقط وقت بذار براشون بقیشو طبق بودجه بندی بخون. گفتم آخه من یه درسایی از دهم هستن از اول مهر لاشونو باز نکردم یک نگاهی بندازم محض رضای خدا! مثلا جامعه دهم یا اقتصاد یا تاریخ!! چطوری اینهمه رو توی دو روز آخر هفته بخونم؟ دیگه ساکت شد. تهشم گفت بیا مشاور بگیر. همیشه آخر تماساش کلی تبلیغ کتابا و مشاورا و کلاساشونو میکنه. (یه روز درمورد کتابهایی که خریدم هم یه پست مینویسم)
بعد تماس خانم ر انقدر ناامید و خسته و ترسیده بودم که شروع کردم به گریه کردن. مامان و بابام رفته بودن بیرون و داداشم توی اتاقش کالاف بازی میکرد برای همین یک دل سییررر گریه کردم تا چشمهام پر خون بشن. بعدش زنگ زدم به مامانم و گفتم خانم ر پیشنهاد داده مشاور بگیرم. (قبلا به مامانم نمیگفتم که مشاور میخوام حتی وقتی خانم ر میگفت. دوست نداشتم نگران بشه یا فکر پولش بیوفته) مامانم که از صدام فهمیده بود یک مرگم هست و واقعا جدی هستم گفت خب هزینهش چقدره؟ پرسیدی؟ گفتم نه ولی حدودی میدونم. اگر جلسهای برم ۱۵۰-۲۰۰ تومن اگر کلا ماهانه بخواد چکم کنه و زنگ بزنه و ... احتمالا ماهی ۵۰۰-۶۰۰ تومن بگیره شایدهم بیشتر. مامانم گفت پس زنگ بزن دقیق قیمتش رو دربیار برو. انقدر بغض داشتم که با صدای لرزون گفتم واقعا برم مامان؟ گفت مگه من باهات شوخی دارم. خب برو دیگه! مگه نیاز نداری؟
.....
واقعا...
چه موجودیه این مادر!
تنها دلیلی که هرگز نمیذاره کاملا ناامید بشم و کنار بکشم مامانه. حتی اگر تا مرز خودکشی از نگرانی برم بازهم برمیگردم و دنبال یک راهی میگردم تا بالاخره عین آدم درس بخونم. بچهای کنکوری حتما میدونن چه حسی داره که پدر و مادرت برات زحمت بکشن و تو ندونی قراره چه نتیجهای بگیری. راستش من انقدر نگران هدر دادن زحمتای خونوادم بودم که حتی فکر مشاور گرفتن از سرم نمیگذشت ولی دیشب واقعا متوجه شدم من بدون کمک از پسش برنمیام
گناهی هم ندارم. هیچکدوممون گناهی نداریم! اولین باره یه چیزی انقدر برامون مهمه. انقدر حساسه و انقدر به خودمون بستگی داره. اصلا همین که کل آیندمون توی دستامونه که توی چهارساعت روی یه تیکه کاغذ خالی میشه خودش آدمو دیوونه میکنه. (من واقعا قبول ندارم که میگن کنکور مهم نیست. درسته کنکور همه چیز نیست و آدم حتی ممکنه بعدا شغل غیرمرتبط با رشته داشته باشه، اما برای آدمی مثل من از قشر متوسط رو به پایین جامعه کنکور یه سکوی بزرگه که بتونم با آدمای مهمی آشنا بشم)
خلاصه بگم، امروز قراره زنگ بزنم به کانون قلمچی و یه مشاور بگیرم. اصلا نمیدونم چه حسی داشته باشم. واقعا دیگه میخوام از این آبان شروع کنم و اگر کسی هست که این پست رو میخونه و مثل من تابستون و مهرش رو هدر داده مطمئنم که میتونیم یه تصمیم بگیریم. یه تصمیم بگیریم و نتیجه رو عوض کنیم. درسته اینکه فقط خودمونیم و خودمون ترسناکه، ولی کلی خوبی هم داره. اینکه ما، میتونیم خودمون رو موفق کنیم. ما تواناییش رو داریم. فقط باید باورش کنیم. >~•