مدرسه، یادآور بهترین روزهای زندگی، هر آدمی است،
شاید هم، برای هر آدمی، بهترین دوران زندگیش نباشد!
اما برای من که اینطور بود...!
روزگار کودکی، فارغ از هر دغدغه و فارغ از اینکه آینده چه میشود، از زندگی لذت میبردیم.
روزهای سرد پاییزی، صبح زود، آماده میشدیم برای راهی شدن به خانه دوممان، و کم نبودند روزهایی که خواب میماندیم و ساعت زنگ دار گوشی هم حریف بیدارشدنمان نمیشد.
بلکه از صدای بوق ممتد ماشین سرویس مدرسه، از خواب بیدار میشدیم، همون ماشینی که، خیلی وقت ها خودش، باعث دیر رسیدنمان میشد...
و چه روزهایی که با عجله، تند، تند، لباس هایم را میپوشیدم در حالی که مادرم برایم لقمه آماده میکرد تا سریع تر سوار بر ماشین سرویس مدرسه بشوم و کمتر غر زدن های آقای راننده را گوش کنم.
در اون لحظات، فقط، آرزویم این بود، کاش زودتر بزرگ شوم و دیگر مجبور نباشم صبح به این زودی از خواب راحت برخیزم و نصیحت های آقای راننده که مردی اخمو و عصبی بود را گوش کنم...

اما، افسوس! که، نمیدانستم ماشین زمان، این داستان را، به شیوه ی دیگری تکرار خواهد کرد و ردپای دیروزم، امروز نیز تکرار خواهد شد
و من برای بیدار کردن دخترکم و حاضر کردن او، حتی، زودتر از آن سالها باید بیدارشوم و او رابه خانه ی دوم یعنی مدرسه، راهی کنم.
مسافرِ حسرت و آه
نه از برای کشفِ رازهای ناگشوده،
نه از برای دیدنِ فردایی که بوده.
برای یک دقیقه، یک نفس، یک یادِ دیر،
به سویِ گذشته رفت، این ماشینِ اسیر.
و هم اکنون دلتنگ روزهایی هستم که به سادگی گذر کردن....
و چه لذت بخش بودند آن روزهایی که، در کوچههای خلوت، خورشید، با لبخند بیدار میشد و نور طلاییاش را روی برگهای درختان پخش میکرد و اینگونه به نظرم می آمد که برای استقبال از ما آماده شده بود...
صدای موتور ماشین زمان، مرا سخت دلتنگ روزهای از دست رفته ی سرد پاییزی کرده، همان روزهایی که آرزوی تمام شدنشان را میکردم...
دوران مدرسه، با تمام شور و هیجان، دوستیها و تجربههای منحصربهفردش، خاطراتی فراموشنشدنی را در ذهن ما حک میکند و حسرت آن روزها کاملاً طبیعی است...
روزهای مدرسه، تابلویی بود از رنگهای روشن و شور پریدن در زنگ تفریح، نگرانیهای کوچکِ نرسیدن به انتهای صفحه، و آن اعتماد بیحد و مرز که «فردا» حتماً فرصت جبران دارد.
ما در آن سالها، تنها منتظر بودیم که عقربهها زودتر به عدد دوازده برسند تا کولهپشتیهای سنگینمان را برداریم و فرار کنیم به سوی آزادیِ کوتاهِ بعد از ظهر.
ما نمیدانستیم که هر روز، یک بسته کوچک از آن آزادی را در جیبهایمان میگذاشتیم و هرگز متوجه نبودیم که آن بستهها با چه سرعتی در حال تمام شدن هستند.
یک دفتر نقاشی، دنیایی بود به وسعتِ تمام خیال. یک خودکار قرمز، قدرتِ داوری مطلق بود. و یک روز تعطیل، حکمِ یک رهاییِ ابدی را داشت. مدرسه، معبدِ اولین تعهدات بود، جایی که اولین بار فهمیدیم که برای رسیدن به نقطهای دور، باید از یک مسیر مشخص عبور کنیم، هرچند که آن مسیر، گاهی پر از کسالت و گاهی پر از شورِ ناگهانی بود. ما از آنجا فارغالتحصیل شدیم، اما بوی آن گچ و آن نیمکتهای تراشیده، هنوز در ساحتِ حافظه باقیست...
حالا، گذر زمان مانند همان نامرئی است که معلم به ما میداد تا اشکالاتمان را پاک کند؛ میآید، اما فقط جای زخمهای کوچک و گاهی شیرین آن روزها را روی کاغذِ اکنون باقی میگذارد. پنجرههای کلاس باز میمانند، اما دیگر ماپشت نیمکتها نیستیم. ما بزرگ شدهایم، اما بخشی از ما، برای همیشه آنجا، کنار میز آخر نشسته است؛ منتظر زنگ آخر…
در گذر کوچه باغِ دیروز و امروز،
میراند آهسته، بی هیاهو، یک راز.
نه چرخ دارد، نه دود، نه سنگی در راه،
ماشینی است از نور و لحظهها، با هر آه.
از پشت شیشهاش، دنیاست در گردش،
کودکیها چون غبار میروند از گردش.
هر ثانیهاش یک گام است در پیش،
به مقصد گریزانی که نمیداند کیش
گاهی ترمز میکشد بر خاطرات شیرین،
گاهی سرعت میگیرد در اوج شور و شاد،
فرداها را میکوبد بر قلبها به باد.
این ماشین، نه مسافر دارد نه راننده،
فقط حرکت میکند با نیرویی زنده...
تمام.