
حتماً یادتان میآید!. در دهههای نه چندان دور، وقتی قرار بود مسئول رده بالایی از پایتخت برای سفری کوتاه به کرماشان بیاید، شوری عجیب در دل مردم راه میافتاد. خیلیها با شوق چشم به راهش میشدند. چند روز قبل از سفر، در هر محفل و مجلسی بحثی درباره آن مهمان نیامده، میشد. روزی که قرار شد بیاید، خیلیها از ابتدای صبح به محل قرار میرفتند. پیشانیبند میبستند. بر کف دست، شعارهای انقلابی مینوشتند. تصویر مهمان را بر بالای سر میگرفتند و...
حالا سال 1404 خورشیدی است. جیبها خالی است. سفره ها تهی است. فرداها مه آلود و یا به زبان این روزها «خاک آلود» است. خانه ای نیست که یک یا دو جوان بیکار نداشته باشد. پدری نیست که دلواپس فردای خرید مایحتاج ضروری زندگی نباشد و مادری نیست که با دعا و ذکر و مناجات، از خدا نخواهد که روزگار بهتری را نسیب خود و خانواده و شهر و دیارش بگرداند...
آیا با چنین اوضاعی دشواری، مردم در این سالها هم چنین حس و حالی دارند که برای دیگر رییس دولتشان تا پای جا بدوند و در استقبال از او سنگ تمام بگذارند؟ شکی نیست که جز معدودی که به دلیل اعتقاد یا عادت در همهی صفوف هستند، شوق همیشگی مردم برای استقبال از مهمانان دولتی وجود ندارد. حتی اگر مسعود پزشکیانی باشد که با برخی شعارهای مردم پسند در کرماشان در روزگار تبلیغات انتخابات میگفت: «بژی کردستان! بژی کرمانشاه و...»
مردم سالهاست از شعار گذشته اند. شعورشان دیگر اجازه نمی دهد که به هر بهانه ای به خیابان بیایند تا پذیرای مهمانانی باشند که در گذشته جز وعدههای دروغ چیزی برای مردم کرماشان نداشته اند. حال با توجه به اوضاع قمر در عقرب اقتصاد کشور، بیش از همیشه می دانند که با چنین سفرهایی هیچ اتفاق مثبتی در کرماشان نخواهد افتاد. حتی بدبینانه به چنین سفرهایی می نگرند. چرا که می دانند برای حضور چنین مسئولانی باید یک ماه تمام و حتی بیشتر، استان تعطیل شود تا ادارات سرخ و سفید و آبی به آمارسازییشان بپردازند و در چنین روزهایی است که رکورد آمارسازی های دروغ به شدت جابجا می شود.
در فضای مجازی هم معدودی برای رییس جمهور، نامههای عاشقانهی «فدایت شوم» می نویسند و با کمال فروتنی و با زبان بی زبانی از مسئولان در هر رده ای می خواهند که از خوان کَرَمشان، میزی ولو کوچک نصیبشان گرداند. اما اکثر مردم با صبوری تمام این اتفاقات را نظاره گرند و دل به چنین چیزهایی خوش نمی کنند.
راستی حاصل چنین سفرهایی برای کرماشان چه بوده است؟ اگر قدری هوشمندانه بنگریم، جز اتلاف هزینه های مالی، اداری و ... چیزی عاید مردم کرماشان نشده است. آمارهای خود دولتها همین را به صراحت می گوید. رتبه های برتر در بیکاری، فلاکت و هزار و یک درد سر دیگر حاصل بی تدبیری دولتهای پشت سر بوده است.
وعده ها هم جالب و شنیدنی اند. یکی از کلانسوژه های وعده داده شده در چنین سفرهایی، برخورداری از نعمت مرزها در استان کرماشان است. اما مردم متوجهند که این فرصت عالی نه برای مردم استان بلکه برای عده ای مفت خور فراهم شده که هم دستی در دولت و مجلس دارند و هم سری در میان سرهای صاحب نفوذ. آیا کسی هست که بتواند فسادهای آشکار و نهان چنین افرادی را مثل زخمهایی سرطانی بر پیکره ی اداری و اجتماعی استان درمان کند؟
در این استان سیستمی تصمیمگیر است که برای مردم کوچکترین ارزشی قائل نیست. نه برای زبانشان نه برای فرهنگشان و برای سفره هایشان! چه برسد به اینکه برای حل مشکلاتشان اقدامی مؤثر انجام دهد. در هر جایی که بنگری، زخم چنگالش به شدیدترین شکل، گزنده و آزاردهنده است.
در این استان کوچکترین نمادی از صنعت دولتی حیات بخش وجود ندارد. همچنان که زمین کشاورزی این استان در دست دلالان خارج از استان دست به دست می شود، مدیریت ارشد و نیمه ارشد و اقتصادی و فرهنگی و ...در این استان هم به یک تئاتر مضحک دبستانی تبدیل شده است. با کمال تأسف دوره به دوره و سال به سال به جای ارتقای مدیریت در این استان، بده و بستان های ستادهای انتخاباتی مرکزنشینان، مدیریت اعزام کوتوله های مدیریتی را برعهده دارد که هیچ شناختی از چنین استانی ندارند. یکی دو سالی با بازدیدهای تفریحوار روزگار میگذرانند و سپس منتظر سوت پایان بازی مدیریتشان می مانند.
چهار دهه بی توجهی به کرماشان و عدم استفاده از نیروهای کارآمد برای بهبود اوضاع اقتصادی، فرهنگی و...، چنان فضای بی اعتمادی گسترده ای را در جامعه پدید آورده که حاصل آن گسلهای عمیقی است که مردم را از حاکمیت به شدت دور کرده است. اتفاقی که سیاست بازان راست و چپ در این استان نیز به دلیل «میزطلبی»هایشان بر آتش آن دمیدهاند و مردم را بیش از پیش از همه معادلات حذف و از حاکمیت گریزان کرده اند.
حالا اردیبهشت 1404 خورشیدی است. همه جا آرام است. قرار است بزودی شاهد سفر دیگری از مرکزنشینان به کرماشان باشیم. سفری که پیشاپیش، پساپساش معلوم است. چند وعدهی خالی و بی ضمانت اجرا در حضور اجباری جمعی از کارکنان، دانشجویان و دانش آموزان، داده خواهد شد و دفتر سفر پر برکت! دیگری بسته خواهد شد