خواندن یا دوباره دیدن این جمله حتماً برایتان جالب است: «خبری که منتشر میشود، میخواهد خبرهای بسیاری را در پشت خود پنهان کند.» این اتفاقات را در تابلوی اعلانات مجازی و حقیقی مدیران این سالها بیش از همیشه میتوانیم نظارهگر باشیم. مثل همین خبری که از رسانههای مرتبط با مدیر ارشد کرماشان میتوانیم ببینیم:
حبیبی «با اشاره به مشکلات متعددی که شهر کرمانشاه در حوزهی خدمات شهری با آن روبهروست، گفت: نارضایتی عمومی نسبت به کیفیت زیرساختها و خدمات شهری محسوس است و لازم است با رویکردی جامع و کارشناسیشده به آن پاسخ داده شود»(ایرنا)
با خواندن یا شنیدن چنین خبرهایی سوالات زیادی میتوان طرح کرد. از اینکه: آیا مردم، تنها در حوزهی خدمات شهری، نارضایتی دارند؟ یا چتر نارضایتیشان بر سر بسیاری از امور دیگر گسترده است؟ رمزگان تلخ این خبر، پیچیدگیهای خاص خود را دارد. یکی از سادهترین خوانشها از چنین گزارهای این است که مدیریت این استان از بیخ! دچار مشکل است؛ حتی از صندلی سوژهی سخنگویی که از خدمات شهری انتقاد میکند!...
ریشهی این مشکلات را از کجاها باید جُست؟ شاید بهتر از هر چیز ضرورت داشته باشد که به همان «تابلوهای اعلانات!» اشاره کنیم. سالهاست رسانهها در این دیار تاریخی، مهمترین وظیفهی خود را بر اساس «تابلوبودگی برای قدرت» بنا کردهاند. «واتسلاف هاول» در کتاب ناب «قدرت بی قدرتان» مینویسد:«در یک جهان سراپا ساختگی، نیازی نیست که شکستها گزارش و پذیرفته و یا به یاد آورده شوند.»
اگر در یک نمای زوم شده، همین جمله را بر ساختار اداری و حتی فکری مدیریت در این استان تطبیق دهیم، ساختار حُبابی مدیریتی را میتوانیم به وضوح ببینیم که سلسله شکستهایش در توجه به مردم، ایجاد رفاه، شغل و... زبانزد است و آمارها هم اگر چه از دل همین دولت برمیآید، تنها گوشهای از ناکارآمدیها را افشا میکند.
اینکه در چنین چینش ساختگی مرگآوری، رسانهها تنها گزارشگر پیروزیهای ساختگی کوتولههایی هستند که عملاً عملهی قدرت مرکزی برای ساکتسازی جامعهی زیردستاند؛ نه احیای ساختارهای حیاتی آن. اینجاست که در غیاب رسانههای منتقد و مؤثر، چریدن آغاز میشود و اگر صدای اعتراضی از رسانهای شنیده شود، به بدترین شکل موجود با آن برخورد میکنند.
تحزب به معنای حقیقی آن حتی با تعریف این سالها، در بافتار فکری مؤثران مرتبط با قدرت، وجود خارجی ندارد. آنچه را که این دروان از تحزب استانی دیدهایم، تنها سفرههای آلودهای است که شکم جمعی را سیر کرده و جمعی فرودست را اسیر!.
جناجها برای خود خیمههایی دارند و والیانشان، بیش از هر چیز به فکر خیمههای برپاشده از احساسات پاک مردم هستند اما بدون توجه به مردم! به ظاهر میتازند... اصولاً در میان دو خیمهی مردود، جایی برای خیل بی شمار مردم نیست. خیمهداران در چرخهی قدرت، بازیگران حال دل و جیب خویشند و عاملان سکوت برای بخشی از مردم!. صریح و آشکار میگویم و همه میدانند که اینان از مهمترین تکههای پازل بدبختی و فلاکت مردماند.
اما پس از جنگ 12روزه آیا همچنان در بر همان پاشنه خواهد چرخید؟ آیا کاسبان سیاست و دینمداری، همچنان تعیین کنندهی امور این استاناند؟ آیا هنوز هم دولت، مردم را رعیت میداند و جمعی که دست راست از چپ را نمی شناسند، بازدیدچی این استان میشوند تا در قعر فلاکت دست پا بزند و لبخند تلخ کاسبان و سیاستبازان را بر چهرهی زرد خود ببیند؟ از منظری دیگر، رمزگان اعتراف مدیر ارشد، نمود بارزی از بازی با احساسات عمومی در سپهر این روزهای کشور است و بزودی فراموش خواهد شد. شما چطور فکر میکنید؟!