
دوره ای بود که زن دروازه بان حافظه اش را از دست داده بوددروازه بان اشیا خانه را می برد وعصر به عنوان هدیه می آوردو زنش خوشبخت می شدآن دوره دروازه بان به خوشبختی می گفت : توبعد ها فهمید در آن دوره زنشفکر می کرده او پست چی ایستکه شبها به رختخوابش می آیدمثل بقیه پست چی ها : دعوتش هم که بکنیآخر خودش است که می آید
♣♣♣
دروازه بان مرگِ پدرش را این گونه تشریح می کندما لحظه مرگ را ندیدیمما تنها در با ران ِ بدن جسد را دیدیمتا مدتی دنبال این بودمکه خنده بی مورد را-هر جا که باشد- بردارمبه شکل گودالمرگ خاصیت ِ زندگی دارد
یک روز دروازه بان برای کشف ِ جهان های ناشناختهاز اداره اش مرخصی گرفت که قبول نشدآن قدر فرصت داشت که ذره بینی بخرد وباغچه خانه شان را دقیق نگاه کنددشمن پاهایش شد که دایم ناشناخته را تغییر میدادندفهمید : در شناختتنها ناشناخته را تغییر می دهیم
♣♣♣
دروازه بان روزی زندگی نامه اش رابه سبک عرفای قدیمبر ساحل دریا نوشتدر برگشت دیددریا تنها خمیازه می کشدچرا که دریا در تکرار خود دریاست