صبح، با صدای دلنواز آواز گنجشکها از خواب بیدار شدم.
حوصلهی بلند شدن نداشتم، اما آن صدا آنقدر دلانگیز بود که مرا تا پشت پنجره کشاند.
پرده را کنار زدم. فضای سبز روبهروی خانه، پر از درختان سرسبز و پرجنبوجوش بود.
از لابهلای شاخهها صدای گنجشکها میآمد، اما پرندهای دیده نمیشد. چشم دوختم تا منبع صدا را بیابم. ناگهان پرندهای از میان درختان بیرون پرید؛
گویی مادری بود که نگران جوجههایش است و برایشان به دنبال غذا میرود.
در نبودش، صدای جیکجیک پرندهها بلندتر شد، و وقتی برگشت، صدا آرام گرفت.
انگار بچهها حضور مادر را حس کرده بودند.
در دل گفتم: چه زیباست این نظم و مهر در خلقت!
درونم پر از آرامشی شد از جنس دریا، دریایی که بیموج است و ساکن — اما زنده و پرمعنا. 🌿