تجربهی خواندن نمایشنامههای او شبیه خواندن یک رمان کورمک مککارتی، تماشای یک فیلم برادران کوئن و دیدن یک قسمت از برکینگبد بهطور همزمان است. شخصیتهای او میتوانند بیرحم و بامزه، خودخواه و سخاوتمند، تیز و فریبنده و صادق باشند. آنان تعصبات و تصورات غلطی دارند و اغلب بزرگترین مانع برای شادی خود هستند.
به عنوان یک نویسنده، لتس میتواند به طور نامحسوس از محیط یک پارک در تگزاس به صحنهی ضرب و شتم و محیط ضدفرهنگی لندن حرکت کند.
او در قالب یک کاراکتر، در نمایشنامههایی مانند مری پیج مارلو و دقیقه ها، و همچنین آگوست: استیج کانتی، با ریتم و زمانبندی یک نوازندهُ میان سکوت و صدا، شوخطبعی و حتا مسائل روحانی و دنیوی جابهجا میشود.
در سال ۱۹۹۱ لتس نمایشنامهی Killer Joe (جو آدمکش) را دربارهی یک خانواده در تگزاس نوشت که قاتلی را برای کشتن خویشاوندشان اجاره میکنند (همراه با یک بیمه عمر قابل توجه). نمایشنامه آنقدر خشونت آمیز بود که هیچ کمپانی تئاتری موافقت نکرد آن را تولید کند. دو سال بعد لتس و چند بازیگر دیگر خودشان این نمایش را اجرا کردند. بررسیها و انتقادهای مختلف مانع از موفقیت آن نشد. صحنهسازی موفق او منجر به اجرا در فستیوالهای نیویورک و لندن شد. بعد آن نمایشنامهی Bug را نوشت، داستان عاشقانهای دربارهی زنی که معتاد به کوکائین است و مردی که فکر میکند بدنش با حشرات آلوده شده است. در سال ۱۹۹۶ در لندن به نمایش درآمد و بعدها در نیویورک اجرا شد.
در همین حال، لتس به بازیگری ادامه داد. او برای مدت کوتاهی به لس آنجلس نقل مکان کرد و در برنامههای تلویزیونی مانند سینفلد و داوری امی کار کرد.
او در سال ۲۰۰۲ در چندین کمپانی تئاتر استپنولف شیکاگو ظاهر شد. در سال ۲۰۰۳ استپنولف نمایشنامهی بعدی لتس را اجرا کرد، Man from Nabraska (مردی از نبراسکا) . داستان از دست دادن ایمان مذهبی یک نمایندهی بیمهست، این یک انحراف از تغییرات محتوایی اساسی نسبت به کارهای قبلی نویسنده بود و فینالیست جایزه پولیتزر شد.
به گفته لتس، تمام نمایشنامه های او شخصیت های واقعی را نشان میدهد که همیشه هم خود را شاعرانه بیان نمیکنند لیتس با آگوست August: Osage County که دربارهی خانوادهایست که با گذشته و حال خود مقابله میکند و بعد از اجرا در برادوی به اکثر سالن کشورهای مختلف رفت. نمایشنامهی Superior Donuts بر رابطه بین آرتور پرزیبیزوسکی، یک رادیکال سابق دهه ۱۹۶۰ که صاحب یک فروشگاه دونات در محلهی در حال تغییر شهر شیکاگو است و فرانکو، دستیار جوان آفریقایی/آمریکایی کاریزماتیک اوست. گفتگوها توسط تکسخنرانان جدا شدهاست که در آن آرتور گذشته خود را مورد بحث قرار میدهد و با چالش تغییر مواجه است.
همچنین در سال ۲۰۰۹ اقتباس لتس از سه خواهر آنتون چخوف در تئاتری در پورتلند به نمایش در آمد. در سال ۲۰۱۶، The Stretchدر تئاتر Gift در شیکاگو افتتاح شد و مری پیج مارلو، در مورد مبارزات روزمرهی یک حسابدار، در استپنولف به نمایش در آمد.
سال بعد لیندا ویستا را اجرا کرد، یک کمدی درباره بحران میانسالی.
نمایشنامههای او از جنس بکت و چخوف و ممت نیست. از زبان استعاره همچون نویسندگان قبل از خود سود نمیبرد و همین موضوع ارتباط با متن را ساده میکند. تا جاییکه میشود در نگاه اول میتوان گفت متنی سطحیست، اما روایتی وحشتناک دربارهی رابطههای موجود در یک اجتماع (خانواده، همکار و..) است یا بهتر است بگوییم بیرحمی افراد نسبت به هم. شاید هوشمندی نویسنده در همین ترکیب باشد. ترکیب آدمهای زیاد، برای ایجاد بُرد و بُعد در داستان. نمایشی که اجرای آن بیش از سهساعت بهطول میانجامد. با میانگین هشت شخصیت محوری مواجه هستیم و این شخصیت محوری بیشتر هم میتواند شود-گرچه دو کاراکتر هم داریم-. زندهگی، پویایی و انرژي بالا از ویژگیهای متنی لتس بهشمار میرود. انرژیای که در هر خط از متن قابل لمس است.
کتاب مذکور دربارهی تریسی لتس، طیف وسیعی از نوشته های لتس را تا حدی با رویکردهای انتقادی مختلف از منظر مطالعات معلولیت، ژانر توطئه، سیاست فمینیستی یا مطالعات در باب مردان پوشش میدهد و کمکی به خوانش غنایی در موضوع و ابعاد اجتماعی/سیاسی میکند. او بیباکانه به مسائلی مانند تعصب جنسیتی، نژادپرستی، هوموفوبیا، همجنسگرایی و حقوق معلولیت میپردازد. بدین ترتیب زندگی معاصر آمریکا بهانهای برای اظهار نظر در مورد تاریخ آشفته و پرمشکل این کشور از نسلکشی بومیان آمریکا تا جنبش حقوق مدنی میشود. روایتهای شخصی شخصیتهای لتس بدل به دریچههای سیاسی میشوند.