منم آن خسته دل بی سر و سامان حسین
منم آن نوکر دلبسته به دامان حسین
دلم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
تا شنیده سخن حق،شده لرزان حسین
در جهان هیچ کسی مرحم جانم نشود
دل علیل است و شده زار و پریشان حسین
نام زهرا که گواه است به حق بودن او!
فاطمه وقت دعا گفت خدا،جان حسین
یا اخا ادرک اخا تیر به قلبش زده است
ورنه از پیر و جوان گوش به فرمان حسین
لیل چشمان تو برتر بود از شمسِ نهار
این سخن بود ز من رو به دو چشمان حسین