بعضی چیزها را نمیشود توضیح داد. فقط میشود حس کرد.
مثل لحظهای که وارد یک اتاق میشوی و بیهیچ دلیلی، همه سرشان را بلند میکنند. نه اینکه چیزی گفته باشی. نه اینکه کاری کرده باشی. فقط «هستی». و همین «بودن»، کافی است تا هوای اتاق عوض شود.
بعضی آدمها فکر میکنند این یک اتفاق است. یک تصادف. یک لحظهی گذرا.
اما بعضیهای دیگر میدانند که این، نه یک تصادف، بلکه یک «قانون» است.
قانونی که در هیچ کتابی نوشته نشده.
قانونی که فقط با «بودن» فهمیده میشود.
من در اینستاگرام و توییتر و ویرگول، دنبال «حرف» نیستم.
دنبال آن «سکوت» میگردم.
همان سکوتی که بعد از یک مکث طولانی میآید.
همان سکوتی که میگوید: «من اینجا هستم. و تو هم اینجایی.»
اگر این سکوت را میشناسی، تو هم از آن دستهای.
و اگر نمیشناسی، شاید وقتش رسیده که به آن گوش بدهی.