در قسمت چپ سینم زمانی قلبی بود که می تپید و با تلاش خون در رگ هایم جریان میداد
حال…
خفه شده و پر از فریاد، وحشیانه خون در رگ هایم جریان میبخشد .
از بیرون منی را با لبخند ژکوند و تلخی میبینی اما از درون قلبی میبینی که فریاد میزند اما تو صدای او را نمی شنوی .
درد اور است ، ریه چپی که کوچک تر شد تا جا برای قلب باز کند حال خود به زور اکسیژن را حس میکند .
او هم مثل قلبم جیغ میکشد:(
مغز هم خسته شده است و در سکوت گم گشته است.
روح هم چند وقتی است که دیگر پیدایی ازش نیست.
روانم دیگر خط صافی نیست و فقط خط خطی هایی میبینی که مانند کاموایی به هم پیچ خورده است.
زبانم دیگر واقعیت را نمیگوید و میداند که این آدمیان درکی از واقعیت ندارند .
سخت میشود توضیح داد حالم را…
چون این منی هستم که دیگر من نیست:(
و حالی که الان دارم تقصیر قلب مهربانی است که روز هایی داشتم…
و این داستان تلخ من است:(
