بیش از ۱۰ سرنوشت تمام شده، صدها جسم نیمه جان که مشخص است دگر نمیتوانند پس از این عادی زندگی کنند.
مگر چه چیزشان از ما کمتر بود، انسان بودند، آرزو و رویا و خاطره داشتند و مغز و قلبشان کار میکرد.
یعنی طبیعی ترین حق انسان که زیستن است، باید با اختلافی، اشکالی، حواس پرتی یا بی برنامگی یا که هزاران چیز غیرطبیعی دگر زیر سوال برود؟ یعنی آنها حق نداشتند بر خاک سرزمین خودشان، میهن و وطنشان پا بگذارند؟ حال یک عده میگویند هر چیزی میتواند اتفاق بیوفتد، درست اما مگر بلایی طبیعی بوده که چیزی عادی و قابل پیش بینی باشد؟ مگر جان انسان ها بازیچه فکر و عقل و راستی آزمایی و اشتباهات است؟ یا که جان هایشان و زندگی و روح و روانشان باید قربانی جان دیگران میشد؟!

وجودم پر پر است؛ نمیتوانم فریاد بزنم، جیغ بکشم یا مدام گریه کنم چون دردی دوا نمیکند. در این یک روز گذشته صدای درونی ام به من میگفت چه کاری برای کمک به جهان و مردمانت میتوانی انجام بدهی؟
در حال حاضر به عنوان یک نوجوان، راهی که جلوی پایم است ماندن و دوام اوردن است، نمردن و کنترل خشم... و تبدیل خشم به فکر های به کار آمد
حال اینهارا نوشتم تا جایی ثبت شود، قسم میخورم تا آخر عمر، تا آخرین قطره ی خون و توان بر پی کمک و بستن زخم ها باشم، به اندازه ی خودم انسان باشم و رسالتم را اجرا کنم.
یک ایران نه، بلکه یک جهان باید عزادار باشد، برای انسانیت، برای وجود


تسلیت به تو، به من، به انسانیت🖤
