اکنون که این هارا ( با چاشنی عجله) مینویسم، تا ساعتی دیگر درون موسسه منتظرم تا وارد کلاس شوم. درست به خاطر ندارم تصور گلی نه ساله از آخر مسیر کلاس زبان هایش چه بود، اما میدانم به احتمال زیاد دیگر خود را همه چیز دان میدانست. پوزخند شیرینی به روی گذشته ام میزنم و در دل میگویم چه راه ها که مانده است، چه روزهایی که باید سپری شوند و تازه جالبی ماجرا انجاییست که هنوز بسیار چیزها وجود دارند که تو آنهارا نمیدانی.
از همان شروع اولین کلاس، رویاهای دیرینه ای از انگلیسی در قلبم جوانه میزدند، کلاس ها یکی پس دیگری گذشتند. درست به خاطر دارم کلاس پنجم بودم، چند دقیقه بعدش ساعت ۳ ظهر کلاس داشتم و هنوز تکالیفم مانده بود. آنقدر گریه کردم که دختر همسایه بغلیمان از من پرسید: خدایی نکرده کسی فوت شده؟!
آری کمی مسائل را برای خودم بزرگ میکردم، اما آیا هیچ میدانستم چند سال بعد درست در همان ساعت ۳ سر جلسه آخرین امتحان رسمی و دیپلمش نشسته ام؟ آری خیر...
به طور کل، مسیر کلاس زبان چیزی مهم تر از انگلیسی به من آموخت. آیا رویاهایی که در سر دارم، مسیر رسیدن و طی کردن و تلاش های لا به لایش راهم دوست دارم؟! یا که اصلا آخر راه همان چیزیست که من فکر میکنم یا فقط باید آن را پذیرفت؟! آری فقط باید آن را پذیرفت و اگر عاشق آن رویا بود، موانعش راهم پس زد. دروغ چرا هنوز ذوق های جالبی درونم می آیند و میرود و اما برای نتیجه اش ترس دارم، چرا چون هی خودم به خودم میخواهد بفهماند هیچ حالی اش نیست. کمی باید با خودم حرف بزنم.
نمیدانم سال ها بعد خیال بافی های امروزم به کجا میرسند اما این آزمون، اولین جدی ترین خواسته ی مادی زندگیم است... دلم میخواست احساسات بهتری را بگنجانم اما زودتر باید بروم
به امید لذت بردن از مسیر های پیش رو
گلی، اواخر شهریوری متفاوت

هیچ نمیدانستم عکس را چه بگذارم...
