صبح ها در اتاق دخترکی بیدار میشوم که با عشق زندگی میکرد. این روزها با سلیقه و ذوق موجودی که در گذشته بودم زندگی میکنم. با علاقه ی زیبایش به رنگ سبز، با رشته ای که انتخاب کرده و کتاب هایی که خوانده. آری زندگی بی عشق رنگ و بو ندارد و خاکسترش سرگیجه آور است. دست به کتابخانه ام نزدم چون سلیقه ی گذشته ام را بیشتر از الان دوست دارم، نوشته هایی که برای خودم گذاشته ام را میخوانم و ناخودآگاه اشک مهمان چهره ام میشود.
جایی از جانم هنوز باور دارد آن دختر گوشه ای از وجودم پنهان شده و از سر نامهربانی که با او داشتم، تصمیم گرفته چند وقتی با من نباشد. حس عجیبیست، دلم برای خود گذشته ام تنگ شده.
برای لباس هایی که او میپوشید، افکاری که او داشت، طوری که روزهایش را به معنای حقیقی زندگی میکرد، موهای پریشانش، قهقه هایی که از ته دل بودند، دلم برای احساساتی که داشتم تنگ شده.
برای گلی که زندگی را با فیلتر رنگارنگ خودش میدید، قلبش ایمان داشت به چیزی که ذهن باور نمیکرد، گلی که مشتاق رسیدن شانزده سالگی بود و حال من اورا ناامید کردم.
مطمئنم اگر گلی پارسال ریخت و قیافه و افکارم را میدید، باور نمیکرد آینده اش باشم. میگفت این دیگر چه سیاه قلب ناامیدیست، مگر میشود اینقدر ناامید بود؟ اری گلی جانم میشود، جهان طوری در صورتم کوبید که بد بد بدبدترین میشود و باز هم خواهد شد که تصمیم گرفتم ذوق را کنار بگذارم، اما آیا نبود ذوق کمک کننده بود؟ آن دیگر به خودم مربوط است که همه چیز را خیلی بدتر هم کرد.
شاید دوباره ترجیح بدهم با شوق مصنوعی ای زندگی کنم، هرچند هم من و هم خودش میدانیم آن امید گذشته واقعی ترین داراییمان بود.
دستم هم که دیگر به قلم نمیرود، ای بیچاره ی خام و پوچ
گلی با رگه های زرد و همچنان لبخند
تهمانده های امیدت مانده گلی گذشته، فعلا با آنها سر میکنم...
