ویرگول
ورودثبت نام
Goli
Goliهرروز در تکاپو به سر می برم، تا شاید روزی زیر آسمان نیلی پیدایش کنم...
Goli
Goli
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

در جست و جوی پاییز

آدم هم گاهی فراموش کار میشود، کم کم از یادم میرفت رسم پنج ساله ی شب قبل از یک مهرم را اجرا کنم. هرچند به طور واقعی همین الان هم اول مهر است، درست از ساعت ۷ عصر بوی پاییز می آمد.

چه شد به پاییز علاقه مند شدم؟!

امسال به خود آمدم و دیدم پاییز واقعا میتواند فصل مورد علاقه باشد، احساساتم پاییزی اند و چه زیبا که درون و برون یکسان میشوند. نمیدانم چرا بیش از آنکه درمورد کلاس یازدهم بخواهم بنویسم، شوق پاییزی درونم رخنه کرده. قهوه و صبح های زود، مدرسه ای که دوستش دارم و روزهایی که بوی تکاپو میدهند. قدیمی ترین تصویر از پاییز، جاییست که زیبا ترین دوران کودکی ام آنجا گذشت. پس از گذشت سال ها، هنوز وقتی با مامان و بابا از آن خیابان ها رد میشویم باز هم بوی خانه میدهند. آن درختان بلند، کوچه های تنگ، بوی نان سنگک و همسایه هایی که خانواده شده بودند. شاید ۴ یا ۵ سالگی، در هوایی تاریک با مامان از پیاده رو میرفتیم و کمی مهتاب بر برگ های خشک چنار افتاده بود. صدای برگ ها و نم باران، گرفتگی سرما خوردگی و مزه شلغم ته گلویم، پر احساس ترین تصویر به جا مانده ام از پاییز است.

نیمه شب، روزی پس از آغاز

خود را از سر حسابان کشانده ام تا ادامه اش را بنویسم. در سرم فرمول ها پایین و بالا میشوند و کمی ذوق هنری ام کنار میکشد. در بدترین لحظات زندگی هم دلم نیامد روز یک مهر را ثبت نکنم. هرسال عادت داشتم پیشبینی هایم را درمورد سال تحصیلی پیش رو بنویسم و اینها قبل از یک مهر گاهی درست از آب در می آمد.

کنون آن گلی هستم که یک مهر یازدهم را دیده و دارد از ذوق پیدا کردن کتاب مورد علاقه اش با قیمت چاپ قدیم میمیرد. راستش از حرف های دبیر حسابانمان لجم در آمد، برای همین تصمیم گرفتم حسابان را کمی بهتر بخوانم. نمیدانم چطور پس از سال ها تدریس تصمیم میگیرد بچه هارا طبق مدرسه هایشان دسته بندی کند. دیروز کلاسمان سونا بود، جدی میگویم انگار همه با فشار بالا درحال تبخیر بودیم. آنقدر جیغ زده ام که هنوز کمی ته گلویم میسوزد. نمیدانم این انرژی جیغ جیغویم از کجا پیدایش میشود، مدیر جدید برایمان مدرسه را گل و بادکنک آرایی کرده بود، جانم شاد میشود وقتی میبینم حتی مدیر دبیرستان هم شوق دارد. دوستان به اندازه ی کل عمرشان چایی و شکلات خوردند و راجب هر طعم نظری دادند، شرف داشته و نداشتیمان جلوی مدیر جدید رفت😵‍💫

کلاسمان به شدت گرم است و برای ما بسیار بزرگ. تقریبا میتوانم بگویم پشت سرمان میتوانیم ۶ ۷ تا مرغ و خروس را بی هیچ دشواری جا بدهیم. شاید برگردیم به کلاس قبلیمان اما باید ببینیم چه میشود. بیچاره دهمی ها که ساعت کلاسشان را عوض کردیم.(در اصل همون ساعت کلاس خودمون تکه توی مدرسه و کلا یه ساعت قرمز بیشتر نیست، ماهم عهد بستیم تا ۱۲ ام این ساعت قرمزه رو همه جا ببریم🥹😂)

چه زیباست، احساساتی که میدانم به سختی نظیرشان می آید. نمیدانم دگر چند بار قرار است دختری دبیرستانی باشم و همکلاسی هایم با شکلات های رایگان مدرسه، دبه ی آب و کلاس خالی مولودی بگیرند و بندری برقصند. شاید طی این دوسال آموختم موقعیت و خاطره همیشه نیازی به خاص بودن و مکان های عجیب و غریب ندارند. بودن کنار کسانی که بودنشان زیباست، خاطره میسازد. حیاطمان یک حیاط آسفالتی زشت است، حتی کنجی هم ندارد اما تا نگاهش میکنم یاد روزی بارانی می افتم که ۱۸ نفر کلاس دهمی در چاله ی آب افتادیم. سالن اجتماعات یک ستون وسطش دارد که هرجا نشسته باشید هیچ نمیبینید، اما من یاد روزی می افتم که تمام کلاس از آمادگی دفاعی فرار کردیم و تند تند صندلی هارا از پله با مسخره بازی بالا میبردیم. فر بزرگی داشتیم که اگر حواست نبود ناهار میسوخت، اما من روزی را به یاد دارم که با کلی ترس و لرز از معاونمان در هفته های اولیه درون فر غذا پختیم.

در نقطه ی مقابل، سفری را با کل مدرسه ی قبلی تجربه کردم. بهترین قطار، بهترین هتل و بهترین خدمات. و اولین خاطره از آن سفر در ذهنم چیست؟! روز آخری که در راه آهن گم شدم و کسی جواب تلفنم را نمیداد...

هرچند آن سفر آموخت گاهی تنهایی در میان صدها فکر فرسنگ ها آن ور تر، زیباتر است. برای همین شب آخر تنهایی رفتم سینما، عجیب بود، سفری ۶۰ نفره، با حداقل ۱۰ نفر از دوستان(بجز همیشگی) و نهایت آن سینما بیشتر به من خوش گذشت.

از آن سفر بگذریم، خیلی دلم میخواهد درموردش با جزئیات بنویسم اما وقتی به یاد می آورم کمی دلم میسوزد. شاید اسفند چیزی درباره اش بنویسم.

کمی پیش داوری(مغزم بین ۳ کلمه مانده بود)

به طور کل، یازدهم از آن سال هایی نیست که از لحاظ تحصیلی خوش بگذرد، اما فکر میکنم چندین صحنه از خاطراتمان تا ابد در قلبم بماند. زمانی که برچسب دختر دبیرستانی رویمان هست میتوانیم در راهرو بدویم و چونان اسب شیحه(؟) بکشیم. تا چند سال دیگر که قرار است خانم خطابمان کنند، جیغ هایمان را زده باشیم. حال دیگر باید برگردم سر حسابان، به طور کل احساس میکنم این روزها، روزهای نتیجه نیستند، بیشتر بوی تلاش و گذران وقت با چاشنی سیرک بی نظیر یازده ریاضی را میدهند*( توهین نیست، خود از دست اندرکاران این مجموعه ام)*

آری اگر کمی از شوخی های خنک بگذریم، باید به بخش عاقل مغزم بگویم دلم روشن است...

گلی، جایی میان مغز و قلب

مهرماه زیبای ۱۴۰۵

به امید روزهای معنا دار

پاییزمدرسهخاطرهدلنوشتهحال خوبتو با من تقسیم کن
۷
۰
Goli
Goli
هرروز در تکاپو به سر می برم، تا شاید روزی زیر آسمان نیلی پیدایش کنم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید