مادر پسرت شجاع شده رو در روی مرگ ایستاده، چشم در چشم زندگی از مرگ میگوید مرگ ،مرگ،مرگ بزرگترین ترس فرزندت ،مادر زندگی مرا مچاله کرد عشق فرزندت را پوساند و آینده او را تهی از زمان کرد.
مادر این روزها به دیروزها می اندیشم به رفته ها و نیامده ها به هر آنچه مرا زیر و رو کرد مادر گرسنگی حیوان درونم را بیدار کرد ،مادر مرگ کوچک من مرا علیه زندگی شوراند مادر کاش از ابتدا مرا این گونه زاده بودی این همه ناباور ،ناباور به هر آنچه که مرا به اسارت می کشاند همچو پدر ،پدر بزرگ و تمام اهای روستایی که چشم به دست مرگ سپرده بودند تا مگر بعد مرگ طعم حقیقی زندگی را بچشند.
مادر جهان جور دیگری ست متفاوت با انچه تو گفته بودی و مادربزرگ که جهان را بزک میکرد تا من این عروس زشت را به آغوش کشم بی این که زشتهای زیر آن بزک ها را ببینم .مادر انسان موجود خوبی نیست ،انسان فاسدتر از آن است که من گه گاهی در خلوت ،دور از چشمهای تو او را کشفی دوباره میکردم،مادر انسان بی رحم تر از آن است که گمان میکردم و ابن موجود هزار رنگ روزها در خیابان ادای انسان در می اورد و در خلوت هیولای درونش را شیر میدهد و شب هنگام لباس زیبای خود را در می آورد تا زیر پوستین خاکی رنگش ،راه رفتن هیولای درونش را در راهرو های رگ هایش به تماشا بنشیند.
