
شاید بهتر بود از اینجا شروع کنم: مثل همه به دنیا آمدم و می دانم که در آینده ای دور یا نزدیک از دنیا می روم.
ولی نه... چه کسی از کلیشه خوشش می آید؟ ها؟
من پر از احساسات بچگانه ام؛ قطعا نمی خواهم آدم بزرگ شوم! شاید نوشتن از احساساتم سخت باشد ولی انگار باید دیوار عظیم را بشکنم...
پله پله پیش می رویم؛
از بچه تر بودن چیزی یادم نمی آید جز این صحنه:

آن زمان ماسک داشتند که ماسک مد نبود??
اینها و نمایش هایشان شدند تمام زندگی من و جرقه ی ایده هایی که برای بازی کردن با بچه های کوچکتر به ذهنم خطور می کرد...
رویا بافی کردن و همچنان کردن با همین 3 نفر + خیلی های دیگر= تضمین بچه بودن من.
حواس پرتی هایم و لو رفتن پچ پچ هایم با خودم برای دیگران، خواب هایم، نوشته هایم، مغزم هنوز می فهماند که تو 15 سال نداری؛ تو همان دختری هستی که...
نگذشت؛ همانطور که آنها پیرتر می شوند من بیشتر به هنرشان پی می برم. ولی نمی دانم چرا این انسان های واقعی برای من خیالی هستند!
شما هم کسانی را می خواهید که واقعی هستند ولی برای شما چیزی جز خیال نیستند؟
#باهم_پیش_می_رویم
#مجتبی_شکوری
#آدم_بزرگ_نباش
#آدم_بزرگ_نشو