....حتی شما بزرگتر عزیز!
توی هر جمع یادگیری همیشه مهین از همه کوچکتر بود. چه زمانی که تو هفده سالگی تازه وارد کارگاههای فیلمنامهنویسی شده بودم، چه وقتی شدم استاد کوچولو دانشگاه و تا مدتی برای دانشجو و استاد معلوم نبود این خانم چی چی یِست! تا اینکه برای دوره کارآموزش تولید محتوا پروکسیما انتخاب شدم، اون هم با 32 سال سن! روز معارفه اعضا هم دریافتم بله اینجانب دیگه نه تنها کوچک جمع نیستم بلکه رسماً شدم خانم بزرگ محفل. تو این گیر و واگیر یاد این افتادم که یکی از سوالهای پرسشنامه سن بود و گزینه بالاتر از 32 نداشت! همون موقع با خودم فکر کرده بودم اگه 33 سالم بود اون وقت باید پرسشنامه رو نصفه و نیمه ول میکردم؟ چون لازم به ذکر است که بگم اینجانب قادر نیستم دروغ بگم... بگذریم...
البته من آدم خرافاتیای نیستم اما ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم دادن که من مرحله اول رو پشت سر بگذارم و برسم به این نقطه. به جایی که بهم یادآور شه سن نباید مانعی باشه تا از یادگیری منصرف شم یا بترسم. هنوز اول سفره و اگه بخوام خیلی تعریف کنم جلوه قشنگی نداره و شما که دارید این متن و میخونید احتمالا با یه نگاه عاقل اندر دیوانهای میگید «واگعیه یا کیکه؟!» بنابراین برای اینکه از ادامه این سفر پرستاره مطلع شید هفته به هفته ورد بلک میکنم و باهاتون به اشتراک میذارم.
تا این نقطه پروکیسما برام معادل شده با فرصت یادگیری و آشنایی با آدمهایی که اونها هم از قضا عاشق یادگرفتن هستن. و البته این حس رو بهم داده که مهین قراره همیشه یاد بگیره چه کوچک جمع باشه چه بزرگش!