مجذوب دشت بودم و آن تکه ابر سرگردان ، بالای تپه . گفتم :
_ از اون ابره عکس بگیر خیلی قشنگه
گفتی : میگیرم منظره این دشتم قشنگه ، بیا پایین
از ماشین پیاده شدی و به سمت پرتگاه رفتی لیوان چای در دستم نگاهت میکردم . چقدر دور بودی از من و چقدر نزدیک می دیدمت. با دست اشاره کردی و لبانت که صدایشان را باد می برد گفتند : " بیا "
کنارت ایستادم ،سرد بود ، حواسم به آن تکه ابر کوچک بود که باد نَبَردش.
گفتم : ازش عکس بگیر ، میره ها !
با انگشت اشاره کردی به افق ، با همان انگشت که می نوشت " سلام عزیزم ، بیداری ؟ " و اینبار توده غلیظ مه ای را نشان داد که از پشت کوه می آمد.
گفتی : یه عالمه داره ازون پشت میاد.
گفتم : ولی من این و دوست دارم . این تیکه ابر کوچولوی مهربونو . از اون حجم سفید و خاکستری مرموز خوشم نمیاد. سرما و ترس لرزید در استخوانهایم .
گفتم : بریم ؟
گفتی : یعنی پرتت نکنم پایین ؟
لبخند زدم ، گفتم : چرا ... پرت کن .
.
پرت کردی مرا حتما که تا مسیر خانه سخنی نگفتیم و در تخت خواب هم و در پشت تلفن و تا کنون ...
