تیز

افق تا چشم کار میکرد دود گرفته و تار بود . تو با هیبت مردانه ات پشت سرم ایستاده بودی قد بلند و کمی خمیده ، انگشت های بلندت تیز فرو میرفت در پهلوی راستم . درد زبانه میکشید تا بالا ؛ مغزم فشرده می شد.

صدایم از عمق سلولهایی می آمدند که التماس می کردند ، کجایی ؟

فشارم دادی به آغوشت که داغ بود و نامهربان.

گفتی : نگران من نباش ، من دوست دارم !

دلم می خواست و نمی خواست که از آغوشت فرار کنم . ولی تشنه ام بود و داشتم می سوختم و انگشتهای تیزت پهلوی راستم را بیش از پیش می فشرد و درد مرتعش می شد تا مغز سرم .

به نگاه خسته و تشنه ام لبخند زدی و نفسم بند آمد .

چشم گشودم ، نفس نفس می زدم ، پتو را کنار زدم و خودم را به دستشویی رساندم .

آیینه راست می گفت تو هنوز نیامده بودی و تماس های من بی پاسخ مانده بود...